Once upon a day in June 2010… Waarom gaan de meeste dingen die ik schrijf rechtstreeks of onrechtstreeks over Illiveris? Die vraag stel ik mezelf al een tijdje. Vanavond kwam het antwoord plots in me op. Het is niet zo dat ik niets anders heb te vertellen. Ik zou kunnen schrijven over Ettie, mijn beste vriendin sinds altijd, tenminste in mijn herinneringen. Ze woont op minder dan één minuut wandelen van mij, wat maakte dat we elke dag aan elkaars deur stonden. We konden uren praten, over alles. Het heeft lang aangevoeld alsof wij elkaar vervolledigden. Voor ik Briseis was, was ik Utah. En Utah kon niet bestaan zonder Ettie, of omgekeerd. Ettie en Utah Nu hoor of zie ik haar helemaal niet meer. De reden daarvoor is mij op dit punt compleet onbekend. Ik weet niet wat er is gebeurd. Als ik in een pessimistische bui ben – en ik bid, hoop en wens met heel mijn hart dat ik niet moet zeggen ‘realistische bui’ – denk ik dat ‘het leven’ is wat is gebeurd. Misschien zijn we simp...