Once upon a February day in 2010… Voor sommige mensen is taal zuurstof. Schrijven is ademen. Ze hebben het nodig om te bestaan en het gaat als vanzelf. Mijn Illiveris is ongetwijfeld één van die mensen. Zijn fantasie kent geen grenzen. Alles rondom hem heeft het potentieel magisch te zijn. Hij ziet verhalen. Bovendien heeft hij ontzettend veel talent om die verhalen ook te laten zien aan anderen. Je kan niet anders dan genieten van zowel inhoud als vorm. Toen ik hem dat eens zei, antwoordde hij als volgt: ‘ Alles heeft ook daadwerkelijk een magische dimensie. Om deze te zien heb je gewoon een speciale bril nodig. Schrijvers kunnen andere mensen helpen de dingen zo te zien met hun woordenbeelden natuurlijk, dat maakt het ook zo leuk! Creativiteit en fantasie verrijken de realiteit, en de beleving daarvan kan beide net zo echt en belangrijk maken als de werkelijkheid… ’ Dat is wat ik bedoel. Illiveris neemt je mee in zijn vertelsels. Via zijn Nederlands reikt hij je de hand. Met ...