aMuse Rouge

Even een kort berichtje om je te laten weten dat ik afgelopen vrijdag werd gebeld voor een interimopdracht als leerkracht Engels, een aanbod dat ik niet kon afslaan (ervaring! centjes!), maar ook wel eentje dat heel wat extra werk met zich meebrengt. Vanaf vandaag tot het einde van het schooljaar geef ik 15 uur Engels per week aan de tweede graad van het Van Roey-Instituut in Vorselaar. Aangezien ik die drie vierde van een fulltime moet zien te combineren met het afronden van m’n eigen opleiding (nog enkele stagelessen, taken en een examen), vrees ik dat ik de komende maand wat minder blogposts dan normaal zal kunnen schrijven. De blogposts die nog gepland zijn (nog enkele lekkere receptjes), komen sowieso en ik hoop er af en toe nog eentje extra te kunnen schrijven. Je zal het samen met mij zien… Op 10 juni starten ‘mijn’ leerlingen met hun proefwerken (hihi, hoe lang is het geleden dat je dat woord nog hebt gehoord?), dus ik moet gewoon een maand spartelen om daarna ...

Saplings zijn kleine verhaaltjes over eten, mini puzzelstukjes uit de culinaire geschiedenis. Het zijn ‘eetjesweetjes’ en ‘spijsheden’. Maar ik noem ze ‘saplings’, want dat klinkt lief. En er zit ook wel meer achter. Het woord is afgeleid van het Latijnse werkwoord ‘sapere’. Dat betekent zowel ‘wijs zijn’ als ‘smaken’. En woorden die op ‘-ling’ eindigen zijn altijd schattig. Dat geldt ook voor woorden op ‘-let’. Maar ‘saplet’ bestaat niet en ‘sapling’ wel. Dat is Engels voor ‘jonge boom’. En een boom staat ook weer symbool voor wijsheid. Bron: Bert, J & De Beule, R (2012). Het soepblik van Napoleon. De geschiedenis van Europa in 25 gerechten.

Once upon a February day in 2010… Voor sommige mensen is taal zuurstof. Schrijven is ademen. Ze hebben het nodig om te bestaan en het gaat als vanzelf. Mijn Illiveris is ongetwijfeld één van die mensen. Zijn fantasie kent geen grenzen. Alles rondom hem heeft het potentieel magisch te zijn. Hij ziet verhalen. Bovendien heeft hij ontzettend veel talent om die verhalen ook te laten zien aan anderen. Je kan niet anders dan genieten van zowel inhoud als vorm. Toen ik hem dat eens zei, antwoordde hij als volgt: ‘ Alles heeft ook daadwerkelijk een magische dimensie. Om deze te zien heb je gewoon een speciale bril nodig. Schrijvers kunnen andere mensen helpen de dingen zo te zien met hun woordenbeelden natuurlijk, dat maakt het ook zo leuk! Creativiteit en fantasie verrijken de realiteit, en de beleving daarvan kan beide net zo echt en belangrijk maken als de werkelijkheid… ’ Dat is wat ik bedoel. Illiveris neemt je mee in zijn vertelsels. Via zijn Nederlands reikt hij je de hand. Met ...