aMuse Rouge

Ik dacht: ik geef Sofie Dumont eens een kans. Ik heb haar nooit bezig gezien in haar VT4-bakprogramma Goe Gebakken , maar van haar nieuwe vtm-kookprogramma De keuken van Sofie heb ik – dankzij de digicorder – nog geen aflevering gemist. Of ik dat zal blijven volhouden, kan ik echter niet beloven. Sofie Dumont heeft – hoewel het ook een rosse is – mijn hart nog niet gestolen. Mijn mond viel open toen ik haar tijdens de eerste aflevering overschot van spaghetti bolognese in de soep zag kieperen. Zo geschokt was ik. Overschot van spaghetti moet je àl-tijd zo opeten. Je mag nooit spaghetti verpesten door hem in de soep te kappen en je mag nooit soep verpesten door er spaghetti in te kappen. De toon was meteen gezet. Spaghetti bolognese, géén ingrediënt voor soep. In de volgende afleveringen zag ik hoe belachelijk groot haar “hapklare” stukken groenten zijn en hoe lopend haar sauzen. Ik keek argwanend toe terwijl ze drie (3!) chilipepers en een volledige gemberknol in één gerec...

Once upon an April day 2010… Al vijf jaar lang ben ik altijd ergens onderweg. Van september 2005 tot en met juni 2009 heb ik bijna dagelijks de bus van Lier naar Antwerpen genomen om naar de les te gaan en daarna weer van Antwerpen naar Lier, naar huis. En dan zwijg ik nog over de twee dagelijkse metroritten. Het goede-studente-gen brengt soms meer last met zich mee dan me lief is. Een kot kostte te veel. En een treinabonnement ook. Een Buzzy Pazz dan maar. Vol goede moed begon ik eraan op mijn allereerste schooldag in het hoger onderwijs. Ik zag het volledig zitten. Dat gevoel moet ik toch zeker euhm… zo’n uurtje hebben kunnen vasthouden. Denk ik. Het kan ook iets minder lang geweest zijn. Laten we niet op een uurtje kijken. Ik had heel vaak heel veel redenen om te klagen en te zagen. Ik moest vaak opstaan om 06.15. Ik miste talloze bussen of stond er alles samengeteld uren, misschien zelfs dagen, op te wachten. Wanneer ik te laat was, waren bussen op tijd. Wanneer ...

Once upon an April day 2010… Bij Illiveris worden dromen die ik niet durf dromen werkelijkheid. Alles waarvan ik dacht dat het niet bestond behalve in de filmwereld binnen de stadsmuren van Hollywood, blijkt echt waar te zijn. Je kan echt wakker worden door het priemende zonlicht in de slaapkamer om dan te merken dat je liefje liefdevol en glimlachend naar je aan het kijken was terwijl je sliep. Mensen maken samen koffie en ze zingen en dansen ’s ochtends echt in de keuken nadat ze al leunend tegen het aanrecht verse fruitsla hebben gegeten. Filmochtenden bestaan. Het kan echt leuk zijn om met zijn tweetjes Trivial Pursuit te spelen op bed. Werkelijk uren kunnen voorbijgaan in één seconde wanneer je druk bezig bent met spelen, stoeien, snoezelen en snuffelen. Filmavonden bestaan. Meisjes dragen een jurk, jongens een kostuum. Ik leef in een film. Het is niet een fake take 22, het is allemaal spontaan en sprookjesachtig waar. Sinds ik Illiveris ken, waag ik me niet meer...