aMuse Rouge

Sinds 1 september ben ik aan het lesgeven in de beste school van Vlaanderen . Echt waar, mijn vorige job vaarwel zeggen en in het onbekende springen door een lerarenopleiding te gaan volgen: only like the best decision EVAH! De verhalen van mensen die op maandag even blij zijn als op vrijdag en de nieuwe werkweek welkom heten met een ochtendlied, ze bereikten mij ook wel, hoor. Maar ik dacht dat het mythes waren, of iets om anderen mee op stang te jagen. Maar ook ik ben nu één van die irritantelingen die misselijkmakend gelukkig zijn in hun job. Oké, ik spring nog net niet met de glimlach uit m’n bed (een ochtendmens zal ik ook nooit worden), maar ik wandel wél helemaal happy happy bubbly naar school. De prijs voor zoveel geluk? Tijd. Terwijl ik vroeger meerdere uren van mijn dag kon vullen met bloggen, moet ik ze voorlopig allemaal besteden aan schoolwerk. Neem het van mij aan: dat van die 20 uur per week, dà’s pas een mythe! Nu, ik klaag of zaag zeker niet. Het is mijn...

Even een kort berichtje om je te laten weten dat ik afgelopen vrijdag werd gebeld voor een interimopdracht als leerkracht Engels, een aanbod dat ik niet kon afslaan (ervaring! centjes!), maar ook wel eentje dat heel wat extra werk met zich meebrengt. Vanaf vandaag tot het einde van het schooljaar geef ik 15 uur Engels per week aan de tweede graad van het Van Roey-Instituut in Vorselaar. Aangezien ik die drie vierde van een fulltime moet zien te combineren met het afronden van m’n eigen opleiding (nog enkele stagelessen, taken en een examen), vrees ik dat ik de komende maand wat minder blogposts dan normaal zal kunnen schrijven. De blogposts die nog gepland zijn (nog enkele lekkere receptjes), komen sowieso en ik hoop er af en toe nog eentje extra te kunnen schrijven. Je zal het samen met mij zien… Op 10 juni starten ‘mijn’ leerlingen met hun proefwerken (hihi, hoe lang is het geleden dat je dat woord nog hebt gehoord?), dus ik moet gewoon een maand spartelen om daarna ...

Once upon a day in July 2010… ‘Heel goed hoor, heel leuk.’ Keer op keer hoor ik dezelfde leugen uit mijn mond komen, steeds vergezeld van mijn intussen op punt gestelde onoprechte glimlach. De bijhorende vraag is de volgende: ‘En, hoe gaat het op je werk?’ Het waarheidsgetrouwe antwoord is dat het niet heel goed en niet heel leuk is. Ik voel me niet goed. Ik zit in een ernstig dipje. Ik kan mezelf niet zijn. Ik verlies elke dag een stukje van wie ik was en ik kan mezelf nog amper herkennen. Dat is het echte antwoord. Maar dat kan je niet zomaar tegen iedereen zeggen. Mensen verwachten dat alles goed gaat. Mensen willen enkel horen dat alles heel goed meevalt. Dan kunnen ze glimlachen en zeggen ‘Oh, dat is goed.’ op hun ‘Ik ben echt blij voor jou’-toon. Dat zouden ze niet kunnen doen als ik hen het echte antwoord zou geven. Ze zouden niet weten hoe erop te reageren. Het echte antwoord zou iedereen ongemakkelijk maken. Dus ik lieg. Telkens opnieuw. Ik ben eigenlijk niet gemaakt om...