Once upon a day in March 2010… Een moeder is een kostbaar iemand. Ze zorgt en verzorgt je, ze troost je. En het enige verdriet dat ze je aandoet, is te sterven en je alleen te laten. Ik wist dat ik te gelukkig was. Donderdagochtend 25 maart 2010. Ik voel Illiveris dicht bij mij kruipen. Zijn handen strelen mijn lichaam, hij volgt de golvingen van mijn taille, over mijn heupen en gaat langzaam op zoek naar mijn bips. Zijn lippen zoenen mijn schouders. Ik open mijn ogen en zie hem glimlachen naar mij. Het is een filmochtend. Ik voel me bijzonder, geliefd en begeerd. Ik ben gelukkig. Op dat moment is er niemand anders op de hele wereld, enkel wij twee zijn van belang. Eén sms verandert dat. Met drie zinnen word ik uit mijn veilige liefdesbubbel gehaald. ‘Ons oma is heel ziek. Misschien sterft ze vandaag. Kom als ge thuiskomt naar het Zwart Zusters.’ Enkele seconden lang staar ik roerloos naar de woorden op mijn gsm. Fysiek scheelt er helemaal niets met mijn ...