Doorgaan naar hoofdcontent

En toen was alles plots niets meer

Het ondenkbare is gebeurd.

Datgene wat ergens in het irreële deel van m’n hoofd nooit zou gebeuren, wat niet kon gebeuren, maar wat vooral niet mocht gebeuren, wat als het zou gebeuren mijn leven volledig zou veranderen, wat het concept vrolijk helemaal zou wegvegen, waardoor blij en gelukkig niet meer zouden bestaan. Dat is gebeurd. Compleet onverwacht en oneerlijk. Ronduit wreed.


Mijn kleine Pamplemousse werd bij me weggenomen. Mijn zeventienjarige zonnestraal, mijn mus, mijn moesj, mijn moekie, de kleine Kai-Flook. Ze is er gewoon niet meer. Het ene moment was ze er nog wel. Het volgende was ze verdwenen. Samen met een stukje van m’n hart en alles wat goed was in de wereld. Allemaal weg. Op woensdag 27 juni 2012 was alles plots niets meer.

Wat overbleef na die dag, was één grote grijze leegte. Mijn wereld zonder mijn Mousse. Een wereld die ik niet eens meer herken en die ik zeker niet wil leren kennen. Een wereld waar ademen moeite kost en bestaan pijn doet. Een wereld waarin zin om te koken niet meer bestaat. Dus ik eet havermout omdat ik me uit mijn vorige wereld herinner dat een lichaam voedsel nodig heeft. Ik eet havermout en ik ben. En verder niets.

Ondertussen tikt de tijd genadeloos verder.

Op één of andere manier wint Spanje de Wereldbeker, wordt de pijnlijke eeltpit waarmee ik al jaren rondloop weggesneden en verschijnt er een uitnodiging voor een verjaardagsfeestje in mijn mailbox. Een hele wereld gebeurt rondom mij, maar die van mij staat stil. Wat altijd kon, zonder erbij stil te staan, kan nu niet meer. Ik kan mijn kleinste grootste schatteminou nooit meer knuffelen. Zij kan mij nooit meer troosten. Ik kan enkel nog tegen haar foto vertellen, het glas voor haar beeltenis aaien, haar as in de hanger rond mijn nek een kusje geven en huilen om wat ooit was.


Heel veel traantjes later begin ik te beseffen dat ik tenminste moet proberen om opnieuw te beginnen meedraaien met de hele wereld rond mij. Dus ik doe een poging: ik kook. Toveren met ingrediënten was iets wat ik niet alleen goed kon, maar ook graag deed, herinner ik mij.

Ik maak iets wat ik nooit eerder heb gemaakt en wat ik in het verleden ook niet graag lustte: goulash. Mijn eten bevestigt wat mijn hart al weet: echt alles is veranderd. Plots lust ik goulash. Ik houd van goulash. Als ik zo iemand zou zijn die elke week hetzelfde zou maken, zou ik vast en zeker elke week goulash maken. En als een week minder dan zeven dagen zou duren, zou ik hem nog veel vaker maken. Zo graag lust ik mijn goulash. Zo anders is alles.

Sterker nog, zelfs Mer, mijn moeder, de vrouw die per definitie niets lust van wat ik maak – meestal omdat ze het niet eens wil proeven – houdt ook van mijn goulash. En zo, compleet onverwacht, word ik voor het eerst sinds wat lijkt als een eeuwigheid weer een beetje vrolijk. Ik ben oprecht blij omdat Mer evenveel van mijn goulash houdt als ikzelf, net zoals we allebei evenveel van ons kleine witte bolletje wol hielden houden. Ik herontdek de glimlach. Koken is mijn therapie. Anderen laten meegenieten van wat ik maak mijn medicijn.


Enkele pasta’s later bedenk ik me dat mijn kleine Pamplemousse niet helemaal weg is omdat ze dat nooit kan zijn. Ze zit immers veilig in mijn hart en in mijn hoofd. Overdag kan ik haar nooit meer zien, dat is waar. Maar ik weet zeker dat ze mij ’s nachts snel weer zal komen opzoeken. En ik wacht daar op haar, met haar lievelingsbeertje en haar zonnepet. Overdag blijf ik koken. En ’s nachts blijf ik hopen. Dat is iets wat niet meer verandert.

Geschreven op: 12 juli 2012

Reacties

  1. Omg Vero? Ik zit hier letterlijk te huilen terwijl ik het lees. Heel mooi.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Instagram Instants maart 2014

Ik vind het leuk om via fotootjes momenten te onthouden die je anders zou vergeten of dingen op te merken waar je anders geen aandacht aan zou besteden. Vluchtige momenten worden zo tijdloos. Heel gewone dingen worden bijzonder.
De eerste van een nieuwe maand betekent Instagram-tijd op m’n blog. Dit was mijn maart. Ik verjaarde, ging shoppen, ondernam een heus DIY-projectje, ontdekte een nieuwe hobby, mocht Smartmat testen en kreeg een vlaag van lenteschoonmaakkriebels. De maand werd afgesloten met een weekje ziekteverlof omwille van een blokkade in m’n bovenrug.

Een onverwacht bezoekertje op het werk. M’n collega had de poort laten openstaan, waardoor dit schattige kleine konijntje plots kwam binnengehuppeld. We hebben het gevangen en opnieuw losgelaten in het wild. Dat ging bij mij een beetje gepaard met pijn in het hart, maar iedereen verzekerde me dat konijntjes het gelukkigst zijn in het wild.
Bron foto: weheartit.com
Het krioelt in de omgeving van m’n werk trouwens van de diertjes. …

Instagram Instants februari 2014

Ik vind het leuk om via fotootjes momenten te onthouden die je anders zou vergeten of dingen op te merken waar je anders geen aandacht aan zou besteden. Vluchtige momenten worden zo tijdloos. Heel gewone dingen worden bijzonder.
Dit was mijn februari. Merlot maakte een nieuwe lay-out voor mijn blog (wat vind jij ervan?) én hij bezorgde mij een verrassingsvalentijn. Ik kreeg een portie hondjesknuffels en ik kocht lage laarsjes waar ik helemaal verliefd op ben.
Zo begin ik elke ochtend: met een kom havermout waar de vitamientjes bijna uitspringen. Hier had ik mijn havermout opgeleukt met lijnzaad, chiazaad, hennepzaad, dadels en noten. Tot enkele jaren geleden ontbeet ik nooit. Nu is het mijn favoriete maaltijd van de dag.
Merlot stak mijn blog in een nieuw kleedje! Ik wilde minder roos, meer rood en grotere foto’s. Ik ben heel blij met wat hij ervan heeft gemaakt. Het enige ‘jammere’ is dat ik alle blogposts van voor de themaverandering moet aanpassen aan de nieuwe lay-out. Daar ben ik st…

Libelle Lekker! foodbloggers-wedstrijd: hapje in een glaasje

Ik ben bij de laatste tien in de wedstrijd!!! De laatste tien! 10! Zo, dat moest er even uit.
Oké, wacht, het is nog niet helemaal uit mijn systeem. Echt waar: er zijn nog maar tien bloggers die Libelle Lekker! ervan trachten te overtuigen dat zij de meest inspirerende en gepassioneerde foodblogger van Vlaanderen zijn, EN IK BEN ER EENTJE VAN!
Nu, ik doe ook effectief alles met passie, en ik ben heel blij dat ik dat blijkbaar ook zo kan overbrengen. Ik ben nooit zomaar enthousiast, ik ben jumping up and down-enthousiast. En vandaag sta ik te springen om je mijn derde gerechtje voor de wedstrijd te tonen: een hapje in een glaasje, want dat was de opdracht.
Zoals steeds, blijf ik trouw aan mijn eigen kookstijl: met een beperkt aantal ingrediënten die je makkelijk vindt een eenvoudige bereiding maken waar je zonder schuldgevoel van kan smullen. De verrassing zit hem bij mij vaak in de combinatie, en dat is hier niet anders. Verder is het hapje helemaal veggie, wat dan weer niet zo verrassen…