Once upon a December day 2010… Elke dag komt er een moment waarop ik m’n maag voel ineenkrimpen. Het wordt iets moeilijker om te ademen. Ik word angstig. Dat moment doet zich meestal voor aan het einde van weer een nieuwe dag. Er is er weer één voorbij, denk ik dan. Elke dag is een nieuwe dag dat ik niet heb gedaan, dat wat ik niet weet wat ik moet doen. Met elke nieuwe dinsdag is er zelfs een hele nieuwe week voorbij. En sinds vandaag kan ik zelfs al spreken over een maand. * Cringe * Ik heb nog steeds geen actie ondernomen. Ik heb zelfs nog steeds geen actieplan. Geen voor op korte termijn en al helemaal geen voor op lange termijn. Dat komt wellicht doordat ik mezelf niet toelaat om erover na te denken. Sommige dingen ban ik al zolang – als in: sinds m’n kleutertijd – uit m’n gedachten dat het onmogelijk lijkt geworden om er langer dan twee minuten bij stil te staan. Soms probeer ik erover na te denken, maar er komen altijd andere gedachten tussen. Eender welke andere gedacht...