aMuse Rouge

Twee weken geleden al bedacht ik een gewéldige titel voor dit weekmenu. Helaas besliste de realiteit – of beter gezegd de tijd – dat die er eigenlijk niet bij past. Hoewel je er bijna over struikelt, telt mei blijkbaar nog lang niet genoeg feestdagen om even wat blogademruimte te creëren. Mijn weekmenu’s komen elke week later online, mijn recepten stapelen zich op en mijn hoofd loopt over van onuitgewerkte ideeën. Een dag telt toch nog steeds 24 uur, hé? Heeft iemand dat eigenlijk al wel eens nagekeken? Misschien moeten we trouwens ook eens vraagtekens plaatsen bij het feit dat het al mei zou zijn. Ik bedoel maar: wat is dat met die regen en die kou, zeg? Soit, zolang het jaartal van mijn weekmenu’s nog actueel is, zal ik maar niet opgeven, zeker? Couscoussalade met forel en fruitjes WEEK 19: CONTRE-LA-MONTRE Vrijdag 3 mei 2014                 On verra (Pasta Oil & Vinegar) (veg...

Ik heb rood haar en een gezicht vol zomersproetjes. Ik ken minstens even veel Engelse als Nederlandse woorden. Ik sta super met groen. Ik hou van Baileys. En St. Patrick’s Day is een feestdag speciaal voor mijn verjaardag. Oké, oké, dat laatste is enkel zo in mijn verbeelding. Maar ondertussen heb ik jullie toch maar laten weten dat ik ben verjaard. En jarige meisjes krijgen pakjes! Verjaardagscadeautjes! Naast koken hou ik  van tv-series en films. De dvd-box van   Friends   en de laatste film van de   Twilight -reeks zijn leuke aanvullingen voor mijn collectie. En een Deautybox:, wat een super concept. Ik bedoel: elke maand een cadeautje voor jezelf! Keukenprinsessen krijgen... kookboeken!  En de meest schattige kommetjes. La Dolce Vita  ademt de sfeer van het Italië van weleer. Met vintage foto's en een roze fluwelen boeklintje. Slaatjes   is het eerste kookboek van de dame achter deze superblog . Veg!   is een veggie...

Nankin, Merlots kleine broer, zit al sinds 17 september op Erasmus in Milaan. En omdat zijn mama Myrtille, stiefpapa Fandango, grote broer Merlot en ikzelf hem eenvoudigweg niet langer dan enkele weken kunnen missen, stapten wij alle vier zo’n anderhalve maand later ook op het vliegtuig met de Italiaanse modehoofdstad als bestemming. Blanche, een vriendin, vertelde me enkele weken voor ons vertrek dat Milaan maar best de eerste stad kan zijn die je bezoekt in Italië. Als je eerder al een andere Italiaanse stad hebt gezien, zo zei ze, is Milaan een beetje een teleurstelling. Ik hechte er niet veel geloof aan. Ik bedoel, ik was geïnformeerd. Eat, Prey, Love, Letters to Juliet, Under the Tuscan Sun , ik had ze allemaal gezien. En de films zijn het er allemaal over eens: Italië is een land vol zon, rust, idyllische landschappen, lekker licht eten en vooral massa’s pasta! Toen ik op 1 november 2012 voor de allereerste keer een voet, gehuld in een fashionable bot, aan grond zette in...