Once upon a day in July 2010… ‘Heel goed hoor, heel leuk.’ Keer op keer hoor ik dezelfde leugen uit mijn mond komen, steeds vergezeld van mijn intussen op punt gestelde onoprechte glimlach. De bijhorende vraag is de volgende: ‘En, hoe gaat het op je werk?’ Het waarheidsgetrouwe antwoord is dat het niet heel goed en niet heel leuk is. Ik voel me niet goed. Ik zit in een ernstig dipje. Ik kan mezelf niet zijn. Ik verlies elke dag een stukje van wie ik was en ik kan mezelf nog amper herkennen. Dat is het echte antwoord. Maar dat kan je niet zomaar tegen iedereen zeggen. Mensen verwachten dat alles goed gaat. Mensen willen enkel horen dat alles heel goed meevalt. Dan kunnen ze glimlachen en zeggen ‘Oh, dat is goed.’ op hun ‘Ik ben echt blij voor jou’-toon. Dat zouden ze niet kunnen doen als ik hen het echte antwoord zou geven. Ze zouden niet weten hoe erop te reageren. Het echte antwoord zou iedereen ongemakkelijk maken. Dus ik lieg. Telkens opnieuw. Ik ben eigenlijk niet gemaakt om...