Met kerst moet je eten tot je erbij neervalt. Dat lijkt wel een ongeschreven wet. Eentje die iedereen nauwkeuriger naleeft dan de meeste echte wetten. Het is kerst. Er is familie, er zijn pakjes en er is eten. Veel te veel eten. Eigenlijk zit je na de hapjes en de eerste gang al ongeveer vol, maar je blijft eten. Tot en met het dessert, tegen dan een zoete marteling. Met elke hap gaat je kleedje een beetje strakker zitten, tot je tegen het einde van de avond het gevoel hebt dat het nooit meer goedkomt. Een week later, met Oudjaar, speelt hetzelfde tafereel zich af. Iedereen zit vol, maar iedereen blijft eten. Want het is zo lekker. En het zijn de laatste momenten van een oud jaar. Het lijkt wel alsof je geen nieuw jaar mag beginnen als je niet minstens één en liever nog twee kilo bent bijgekomen. Alsof elk jaar van start moet gaan met een slecht gevoel over die extra feestkilo’s. Wel, dit jaar doe ik daar niet aan mee! Ik overtreed de ongeschreven wet schaamteloos. Eerste kee...