Als kind was ik een dikkerdje. Ik was een mollig ros meisje met sproeten en hamsterwangetjes. Tot op zekere leeftijd is dat schattig. Drie of zo. Maar als je in de lagere school niet meer in een broek in maat 42 past, klopt er iets niet. Ik werd stilaan het cliché van “die lelijke rosse”. Ik besefte dat ik m’n rode haren geen eer aandeed en ik maakte de klik. Van zelfs-niet-meer-maat-42 ging ik naar beneden tot maat 34 à 36(*). En ik ging niet meer terug. Hoe deed ik dat? Door gezond te gaan eten. Zonder het zelf te beseffen, deed ik wat Kris Verburgh zo’n 12 jaar later zou gaan neerschrijven in zijn boek ‘De Voedselzandloper’. Wil je afvallen? Eet dan gezond! Het is echt zo simpel. Het werkt en blijft werken. Ik ben het bewijs. (*) Soms heb ik maat 34, soms maat 36. Al hangt dat meer af van de broek of rok in kwestie dan van mezelf. Echt waar. 'Miss T.' – Walter de la Mare Of ook wel ‘ A moment on the lips, forever on the hips.’ Nu ja, bij mij gaat het n...