aMuse Rouge

Een noot vooraf: Briseis is hoe mijn vriend mij noemde op zijn blog . Blancefloer en Sirene noem ik  Blanche en Rubis op mijn blog. En zo geschiedden de examens. Vrijheid. Eindelijk. Deze keer ging het einde van de blokperiode echter niet gepaard met een aderlating van stress en zenuwen, integendeel. Ik had immers een date gepland met Briseis. Het was een stille marteling om haar een maand niet te kunnen zien en amper te kunnen horen. Ik heb dan ook meermaals gezondigd, vergeef me. Wat een mens niet mag wil hij des te meer. Gelukkig was bij ons beiden de begeerte elkaar te zien nog nét ietsje groter dan onze onzekerheid. Ik denk dat we diep vanbinnen ook een beetje bang waren dat de goede klik die we uit noodzaak online en sms’end hadden opgebouwd geconfronteerd zou worden met een andere realiteit. Die andere realiteit paste niet in mijn planning. Voor ze ook maar enkele seconden een bres kon slaan in mijn perfecte avond dompelde ik mezelf onder in een stomend heet bad...

Haar haar sprak diep kastanjerood lokken brandend vuur klanken der verleiding. Haar huid, onbeschreven blad, was prachtig, vaal egaal liefkozingen lakend. Haar lichaam danste onbewust de mooiste der figuren passionele passen. Dus streek ik door haar bronzen pracht zoekend naar een kans en na het zoenen van haar huid vroeg ik haar ten levensdans. Van Illiveris voor Briseis.

Once upon a bit later in May, 2011. Ding-dong. Het is 20:30. Zenuwen gieren door m’n lichaam terwijl ik sta te wachten voor de deur van het huisje waarop ik maar beter verliefd kan worden. Ik probeer me voor te stellen hoe het zou zijn om elke dag thuis te komen in deze straat, elke dag door deze voordeur mijn Wonderland te betreden. Ik kijk naar boven. Langs buiten lijkt het een gewoon rijhuis, al merk ik wel het speciale raam op. Zo’n raam dat je soms in films ziet, eentje dat een beetje uit de gevel springt. Een ‘erker’, leer ik later van m’n mama. Vooral langs binnen geeft dat een heel mooi, ruim en licht effect. In die films toch. Ik vind het een heel aangename verrassing. Het huis scoort al meteen puntjes. De deur gaat open en tovert m’n ondeugend glimlachend liefje tevoorschijn. Ik zie zijn blik de mijne inschatten: “zijn er al ademhalingsoefeningen nodig?”, zie ik hem zich afvragen. “Nog net niet” is het stille antwoord op zijn ongestelde vraag. Ik betreed het huis, op ...

Once upon a warm May day, 2011… Het is dinsdag 24 mei, 19:00. Ik sta in de keuken. De champignonsoep die ik enkele dagen daarvoor voor het eerst heb gemaakt, staat te koken, de lasagnesaus met extra veel groentjes (tomaten, worteltjes, courgette, ui, pastinaak en raapjes) te pruttelen. Mijn liefje benadert me. Er is een huisje dat zijn mama en haar vriend willen kopen. “Voor ons misschien later, om te huren…”, zegt hij. Het overvalt me, maar ik laat me niet meeslepen. Er was immers ook een huis aan de andere kant van Lier en daarna een appartement in Berchem, herinner ik mezelf. Huizen en appartementen zijn vaak maar vage, veranderlijke plannen, heb ik geleerd. Bovendien is “later” nog ver weg, weet ik. Mijn liefje moet na dit schooljaar nog minstens twee jaar studeren. Het is nog geen tijd voor later. De enige plannen die nu af en toe concreet vorm krijgen, zijn soep en lasagne. We hebben nooit meer dan enkele gestolen uurtjes en zo nu en dan hele dagen van onbezorgdheid tusse...

Once upon a June in 2011… Dit is wat uit mij stroomde en op papier vloeide de dag nadat een meisje dat ik ‘kende’ van op Twitter was omgekomen bij een verkeersongeval… Ik heb talloze dromen. Ik wens erop los. Ik verlang vurig. Ik begeer ontelbare dingen. Ik hunker met hartstocht. Ik snak naar de wereld. Ik wil zo ontzettend veel. Ik heb wel één miljoen dromen. Ongeveer honderdduizenden wensen. Quasi duizenden verlangens. Ik herberg honderden begeertes. Zo’n tientallen hunkeringen. Maar ik heb slechts één enkele hoop. In mijn dromen, in mijn wensen, mijn verlangens, begeertes en mijn hunkeringen… … maak ik een huisje vol liefdeling , samen met m’n liefsteling. … knus ik het huisje op totdat het overloopt van knussigheid . … snuister ik in winkeltjes en ontdek verborgen prachtigjes . … geef ik al die pracht een eigen plaatsje in ons perfecte huisje vol praal. … beleef ik adembenemende avonden in een huisjesbib vol boeken, op een donzel...

Once upon a Christmas, 2010… Ik heb al 23 keer Kerstmis meegemaakt, maar toch beleefde ik naar mijn gevoel eergisteren mijn eerste kerst. Mijn eerste mooie kerst. Ik heb er dan ook 23 keer zo hard van genoten. En daar hoefde ik niet eens mijn best voor doen. Hoe kon ik niet genieten van zo’n mooie kerst, een kerst waarvan ik dacht dat hij alleen in kerstfilms bestond? Mijn eerste kerst was een witte kerst dankzij de sneeuw, die een sprookjesachtige setting vormde voor het feeërieke feest. Buiten heerste koude en kleurloosheid, binnen warmte en weelde. Mijn eerste kerst was ook groene kerst dankzij mijn eerste echte kerstboom, die de woonkamer van mijn vriendje vulde met een wonderbaarlijke dennengeur. Het was een rode kerst dankzij mijn kleedje en de liefde tussen mij en mijn Illiveris. Het was een kleurenkerst dankzij het aanzicht van mijn eerste echte reuzenpakjesberg. Het was een perfecte kerst. Ik genoot ervan mijn liefje te zien genieten van de lekkere dingen die zijn ...

Once upon a December day 2010… Elke dag komt er een moment waarop ik m’n maag voel ineenkrimpen. Het wordt iets moeilijker om te ademen. Ik word angstig. Dat moment doet zich meestal voor aan het einde van weer een nieuwe dag. Er is er weer één voorbij, denk ik dan. Elke dag is een nieuwe dag dat ik niet heb gedaan, dat wat ik niet weet wat ik moet doen. Met elke nieuwe dinsdag is er zelfs een hele nieuwe week voorbij. En sinds vandaag kan ik zelfs al spreken over een maand. * Cringe * Ik heb nog steeds geen actie ondernomen. Ik heb zelfs nog steeds geen actieplan. Geen voor op korte termijn en al helemaal geen voor op lange termijn. Dat komt wellicht doordat ik mezelf niet toelaat om erover na te denken. Sommige dingen ban ik al zolang – als in: sinds m’n kleutertijd – uit m’n gedachten dat het onmogelijk lijkt geworden om er langer dan twee minuten bij stil te staan. Soms probeer ik erover na te denken, maar er komen altijd andere gedachten tussen. Eender welke andere gedacht...

Once upon a day in June 2010… Waarom gaan de meeste dingen die ik schrijf rechtstreeks of onrechtstreeks over Illiveris? Die vraag stel ik mezelf al een tijdje. Vanavond kwam het antwoord plots in me op. Het is niet zo dat ik niets anders heb te vertellen. Ik zou kunnen schrijven over Ettie, mijn beste vriendin sinds altijd, tenminste in mijn herinneringen. Ze woont op minder dan één minuut wandelen van mij, wat maakte dat we elke dag aan elkaars deur stonden. We konden uren praten, over alles. Het heeft lang aangevoeld alsof wij elkaar vervolledigden. Voor ik Briseis was, was ik Utah. En Utah kon niet bestaan zonder Ettie, of omgekeerd. Ettie en Utah Nu hoor of zie ik haar helemaal niet meer. De reden daarvoor is mij op dit punt compleet onbekend. Ik weet niet wat er is gebeurd. Als ik in een pessimistische bui ben – en ik bid, hoop en wens met heel mijn hart dat ik niet moet zeggen ‘realistische bui’ – denk ik dat ‘het leven’ is wat is gebeurd. Misschien zijn we simp...

Once upon a day in May 2010… Exact één week geleden mailde Illiveris me iets wat ik echt nog niet wist en wat me zo geruststelt nu ik het wel weet. Dit is hoe hij begon: Laat ons voor eens en voor altijd eens duidelijk maken dat Mr. Dramaqueen en ik een ander systeem gebruiken... Mr. Dramaqueen werkt met het Bergafsysteem. De relatie is stabiel omdat jij je schikt naar zijn grillen maar wanneer je het minste doet wat hem niet aanstaat, gaat het bergaf... Dat is waar. Ik had dat nog nooit op die manier bekeken maar zo is het echt. Ik geef één voorbeeld, maar wel één waarmee ik een heel boek kan vullen. Dertien (13!) maanden lang moest ik elke dag (élke dag!) zo ongeveer om het uur (echt om het úúr!) een sms sturen naar Mr. Dramaqueen(*). En niet alleen wat betreft de frequentie had ik strikt opgelegde regels, ook wat betreft de lengte van elk sms’je. Een sms bestaande uit één deel (maximum 160 tekens) werd bestempeld als ‘kortaf’, minstens twee delen dus. Niet allee...

Once upon a day in May 2010… Zondag was een dag die draaide om timing. Super slechte en super goede timing, het eerste voor mijn liefje, het tweede voor ons allebei. Net als ik groeit Illiveris op zonder vader. Bij mij is dat echter al zo sinds mijn vijfde, bij hem sinds zijn twintigste. Het einde is hetzelfde, het begin wellicht ook (begint alles niet altijd met een jongen en een meisje die verliefd worden?), de verhalen zijn echter helemaal anders. In 2008, toen ik nog geen Briseis was, spatte de veilige en vertrouwde bubbel waar mijn liefje – toen nog het liefje van iemand anders – al twintig jaar in vertoefde helemaal uit elkaar. De illusies verlieten zijn wereld toen uitkwam dat zijn vader, Noiraud, zijn mama, Myrtille, al negen jaar lang bedroog met Myrtille's beste vriendin, Nympho lijkt een toepasselijke benaming. Négen jaar. Negen jààr. Bijna de helft van Illiveris’ leven en meer dan de helft van zijn bewuste leven blijkt plots één leugen te zijn. Daarbij komt n...

Once upon an April day 2010… Bij Illiveris worden dromen die ik niet durf dromen werkelijkheid. Alles waarvan ik dacht dat het niet bestond behalve in de filmwereld binnen de stadsmuren van Hollywood, blijkt echt waar te zijn. Je kan echt wakker worden door het priemende zonlicht in de slaapkamer om dan te merken dat je liefje liefdevol en glimlachend naar je aan het kijken was terwijl je sliep. Mensen maken samen koffie en ze zingen en dansen ’s ochtends echt in de keuken nadat ze al leunend tegen het aanrecht verse fruitsla hebben gegeten. Filmochtenden bestaan. Het kan echt leuk zijn om met zijn tweetjes Trivial Pursuit te spelen op bed. Werkelijk uren kunnen voorbijgaan in één seconde wanneer je druk bezig bent met spelen, stoeien, snoezelen en snuffelen. Filmavonden bestaan. Meisjes dragen een jurk, jongens een kostuum. Ik leef in een film. Het is niet een fake take 22, het is allemaal spontaan en sprookjesachtig waar. Sinds ik Illiveris ken, waag ik me niet meer...