Doorgaan naar hoofdcontent

Briseis is een verdringingsprinses

Once upon a day in June 2010…

Waarom gaan de meeste dingen die ik schrijf rechtstreeks of onrechtstreeks over Illiveris? Die vraag stel ik mezelf al een tijdje. Vanavond kwam het antwoord plots in me op. Het is niet zo dat ik niets anders heb te vertellen.

Ik zou kunnen schrijven over Ettie, mijn beste vriendin sinds altijd, tenminste in mijn herinneringen. Ze woont op minder dan één minuut wandelen van mij, wat maakte dat we elke dag aan elkaars deur stonden. We konden uren praten, over alles. Het heeft lang aangevoeld alsof wij elkaar vervolledigden. Voor ik Briseis was, was ik Utah. En Utah kon niet bestaan zonder Ettie, of omgekeerd.

Ettie en Utah

Nu hoor of zie ik haar helemaal niet meer. De reden daarvoor is mij op dit punt compleet onbekend. Ik weet niet wat er is gebeurd. Als ik in een pessimistische bui ben – en ik bid, hoop en wens met heel mijn hart dat ik niet moet zeggen ‘realistische bui’ – denk ik dat ‘het leven’ is wat is gebeurd. Misschien zijn we simpelweg uit elkaar gegroeid en is er geen plaats meer voor mij in haar leven en omgekeerd… Ik heb geleerd hoe ik zonder haar kan bestaan maar ik heb ook geleerd dat ik dat eigenlijk niet wil. Ik weet alleen niet hoe en of ik dat nog kan veranderen.

Ik zou kunnen schrijven over hoe ontzettend hard ik onze vriendschap mis. Ik zou kunnen schrijven over hoe iets in mij weigert om onze foto, die in mijn kamer hangt, weg te halen. Ik zou kunnen schrijven dat ik zelfs mis wie ik toen was en dat ik wou dat ik een manier vond om naast Briseis, ook terug een beetje Utah te kunnen zijn.

Ik zou kunnen schrijven over mijn werk en de mensen daar. Waarom ik me er niet goed voel en waarom dat nog minder het geval is nu Kubrick mijn pendelgenoot-af is. Ik zou kunnen vertellen over hoe ik mijn studententijd mis, het vol zitten van de dagen, me nuttig voelen, een duidelijk en bereikbaar doel hebben, het gevoel hebben dat je goed bezig bent. Maar vooral mis ik de mensen bij wie ik mezelf kon zijn. Ik zou kunnen vertellen over hoe hard ik vooral Dool en Lyra mis. Dool was zoals ik. Ze dacht zoals ik. Ze deed zoals ik.

Ik zou kunnen schrijven over diegene waarover ik mezelf niet eens toelaat na te denken.

Maar dat doe ik niet. Ik schrijf over wat me gelukkig maakt. Ik schrijf over Illiveris. De rest duw ik weg.

Geschreven op: 20 juni 2010

Reacties

Populaire posts van deze blog

Instagram Instants maart 2014

Ik vind het leuk om via fotootjes momenten te onthouden die je anders zou vergeten of dingen op te merken waar je anders geen aandacht aan zou besteden. Vluchtige momenten worden zo tijdloos. Heel gewone dingen worden bijzonder.
De eerste van een nieuwe maand betekent Instagram-tijd op m’n blog. Dit was mijn maart. Ik verjaarde, ging shoppen, ondernam een heus DIY-projectje, ontdekte een nieuwe hobby, mocht Smartmat testen en kreeg een vlaag van lenteschoonmaakkriebels. De maand werd afgesloten met een weekje ziekteverlof omwille van een blokkade in m’n bovenrug.

Een onverwacht bezoekertje op het werk. M’n collega had de poort laten openstaan, waardoor dit schattige kleine konijntje plots kwam binnengehuppeld. We hebben het gevangen en opnieuw losgelaten in het wild. Dat ging bij mij een beetje gepaard met pijn in het hart, maar iedereen verzekerde me dat konijntjes het gelukkigst zijn in het wild.
Bron foto: weheartit.com
Het krioelt in de omgeving van m’n werk trouwens van de diertjes. …

Instagram Instants februari 2014

Ik vind het leuk om via fotootjes momenten te onthouden die je anders zou vergeten of dingen op te merken waar je anders geen aandacht aan zou besteden. Vluchtige momenten worden zo tijdloos. Heel gewone dingen worden bijzonder.
Dit was mijn februari. Merlot maakte een nieuwe lay-out voor mijn blog (wat vind jij ervan?) én hij bezorgde mij een verrassingsvalentijn. Ik kreeg een portie hondjesknuffels en ik kocht lage laarsjes waar ik helemaal verliefd op ben.
Zo begin ik elke ochtend: met een kom havermout waar de vitamientjes bijna uitspringen. Hier had ik mijn havermout opgeleukt met lijnzaad, chiazaad, hennepzaad, dadels en noten. Tot enkele jaren geleden ontbeet ik nooit. Nu is het mijn favoriete maaltijd van de dag.
Merlot stak mijn blog in een nieuw kleedje! Ik wilde minder roos, meer rood en grotere foto’s. Ik ben heel blij met wat hij ervan heeft gemaakt. Het enige ‘jammere’ is dat ik alle blogposts van voor de themaverandering moet aanpassen aan de nieuwe lay-out. Daar ben ik st…

Wraps met aspergesla

Dit was voor ons het laatste aspergegerecht van dit seizoen. En weer eens eentje anders dan anders. Erg geschikt voor een warme zomerdag. Geniet er nog van!

Wat heb je nodig (2 personen)? 4 wraps½ pak (250 g) witte asperges½ komkommer200 g hesp3 eieren2 el mayonaise2 el Griekse yoghurtPeterselie, vers of diepvriesPeper & zoutWat moet je doen?
1. Kook de eieren hard in 10 minuten. Laat ze daarna afkoelen in koud water.
2. Schil de asperges en snijd ze in plakjes van ongeveer een centimeter dik. Kook de aspergeplakjes beetgaar in 2 minuten. Laat ze daarna afkoelen.
3. Pel de eieren en plet ze met een vork. Snijd de hesp in plakjes en de komkommer in kleine blokjes.
4. Meng de mayonaise en de Griekse yoghurt in een grote kom. Roer de asperges, komkommer, eieren en hesp eronder en werk af met (verse) peterselie, peper en zout.
5. Verwarm de wraps in een pan. Schep er wat van de aspergesla op. Rol de wraps op en snijd ze doormidden.