Doorgaan naar hoofdcontent

‘It’s the end of an era…’
– Carrie Bradshaw

Once upon a bit later in May, 2011.

Ding-dong. Het is 20:30. Zenuwen gieren door m’n lichaam terwijl ik sta te wachten voor de deur van het huisje waarop ik maar beter verliefd kan worden. Ik probeer me voor te stellen hoe het zou zijn om elke dag thuis te komen in deze straat, elke dag door deze voordeur mijn Wonderland te betreden. Ik kijk naar boven. Langs buiten lijkt het een gewoon rijhuis, al merk ik wel het speciale raam op. Zo’n raam dat je soms in films ziet, eentje dat een beetje uit de gevel springt. Een ‘erker’, leer ik later van m’n mama. Vooral langs binnen geeft dat een heel mooi, ruim en licht effect. In die films toch. Ik vind het een heel aangename verrassing. Het huis scoort al meteen puntjes.

De deur gaat open en tovert m’n ondeugend glimlachend liefje tevoorschijn. Ik zie zijn blik de mijne inschatten: “zijn er al ademhalingsoefeningen nodig?”, zie ik hem zich afvragen. “Nog net niet” is het stille antwoord op zijn ongestelde vraag. Ik betreed het huis, op m’n hoede. Maar eens ik m’n ogen opricht, laat ik al mijn zorgen varen. Het huis heeft prachtige houten vloeren die kraken van gezelligheid wanneer je erover loopt, en lijkt te baden in het licht. Niet alles in de films is maar schijn, zo blijkt. Er zijn kamers, kamers en nog eens kamers. Ik krijg visioenen over een kamer enkel voor kleren, schoenen en handtassen. Een kamer speciaal om in te lezen, op een knus tapijt, voor een open haard. Een kamer voor mijn kookboeken. En een kamer die leegstaat omdat we niets meer kunnen bedenken waaraan we nog een kamer kunnen wijden.

Plots is de gedachte dat er voor ons huurders in het huis zouden komen en dat we ‘neen’ kunnen zeggen helemaal niet meer geruststellend. Waarom zouden we ooit ‘neen’ zeggen tegen dit huis? De gedachte lijkt absurd. En wat als de huurders lelijke kleuren zouden kiezen voor de muren, her en der gaten zouden boren, een vieze geur zouden verspreiden die je nooit meer weg krijgt en zich zouden vastketenen aan het huis op het moment dat wij er klaar voor zouden zijn? Die gedachte lijkt mij meer waarschijnlijk. Klaar of niet is niet langer mijn grootste zorg. Die plaats wordt voortaan ingenomen door een mentaal beeld van het hele huis dat in rook opgaat. Ik kan de klerenkamer niet meer opgeven. Een leeskamer is praktisch een basisrecht. En mijn huisje moet ruiken naar de Under A Fig Tree-geur van Rituals.

Misschien is “ergens klaar voor zijn” wel een mythe? Misschien moet ik gewoon springen, kijken naar wat ik onderweg tegenkom, genieten van de ervaring en hopen dat ik terechtkom midden in een stapel kleren met mijn liefje. Het leven, het lot, de shopgodinnen hebben beslist. Het begin van de zomer is voor mij het einde van een tijdperk. Ik ben letterlijk en figuurlijk, in m’n dvd’s en in m’n leven, aanbeland in het laatste seizoen van Sex and the City

Geschreven op: 27 juni 2011.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Instagram Instants maart 2014

Ik vind het leuk om via fotootjes momenten te onthouden die je anders zou vergeten of dingen op te merken waar je anders geen aandacht aan zou besteden. Vluchtige momenten worden zo tijdloos. Heel gewone dingen worden bijzonder.
De eerste van een nieuwe maand betekent Instagram-tijd op m’n blog. Dit was mijn maart. Ik verjaarde, ging shoppen, ondernam een heus DIY-projectje, ontdekte een nieuwe hobby, mocht Smartmat testen en kreeg een vlaag van lenteschoonmaakkriebels. De maand werd afgesloten met een weekje ziekteverlof omwille van een blokkade in m’n bovenrug.

Een onverwacht bezoekertje op het werk. M’n collega had de poort laten openstaan, waardoor dit schattige kleine konijntje plots kwam binnengehuppeld. We hebben het gevangen en opnieuw losgelaten in het wild. Dat ging bij mij een beetje gepaard met pijn in het hart, maar iedereen verzekerde me dat konijntjes het gelukkigst zijn in het wild.
Bron foto: weheartit.com
Het krioelt in de omgeving van m’n werk trouwens van de diertjes. …

Instagram Instants februari 2014

Ik vind het leuk om via fotootjes momenten te onthouden die je anders zou vergeten of dingen op te merken waar je anders geen aandacht aan zou besteden. Vluchtige momenten worden zo tijdloos. Heel gewone dingen worden bijzonder.
Dit was mijn februari. Merlot maakte een nieuwe lay-out voor mijn blog (wat vind jij ervan?) én hij bezorgde mij een verrassingsvalentijn. Ik kreeg een portie hondjesknuffels en ik kocht lage laarsjes waar ik helemaal verliefd op ben.
Zo begin ik elke ochtend: met een kom havermout waar de vitamientjes bijna uitspringen. Hier had ik mijn havermout opgeleukt met lijnzaad, chiazaad, hennepzaad, dadels en noten. Tot enkele jaren geleden ontbeet ik nooit. Nu is het mijn favoriete maaltijd van de dag.
Merlot stak mijn blog in een nieuw kleedje! Ik wilde minder roos, meer rood en grotere foto’s. Ik ben heel blij met wat hij ervan heeft gemaakt. Het enige ‘jammere’ is dat ik alle blogposts van voor de themaverandering moet aanpassen aan de nieuwe lay-out. Daar ben ik st…

Wraps met aspergesla

Dit was voor ons het laatste aspergegerecht van dit seizoen. En weer eens eentje anders dan anders. Erg geschikt voor een warme zomerdag. Geniet er nog van!

Wat heb je nodig (2 personen)? 4 wraps½ pak (250 g) witte asperges½ komkommer200 g hesp3 eieren2 el mayonaise2 el Griekse yoghurtPeterselie, vers of diepvriesPeper & zoutWat moet je doen?
1. Kook de eieren hard in 10 minuten. Laat ze daarna afkoelen in koud water.
2. Schil de asperges en snijd ze in plakjes van ongeveer een centimeter dik. Kook de aspergeplakjes beetgaar in 2 minuten. Laat ze daarna afkoelen.
3. Pel de eieren en plet ze met een vork. Snijd de hesp in plakjes en de komkommer in kleine blokjes.
4. Meng de mayonaise en de Griekse yoghurt in een grote kom. Roer de asperges, komkommer, eieren en hesp eronder en werk af met (verse) peterselie, peper en zout.
5. Verwarm de wraps in een pan. Schep er wat van de aspergesla op. Rol de wraps op en snijd ze doormidden.