Doorgaan naar hoofdcontent

Aards Tranendal & Hemelse Liefde

Once upon a day in March 2010…

Een moeder is een kostbaar iemand.
Ze zorgt en verzorgt je,
ze troost je.
En het enige verdriet dat ze je aandoet,
is te sterven en je alleen te laten.

Ik wist dat ik te gelukkig was.

Donderdagochtend 25 maart 2010. Ik voel Illiveris dicht bij mij kruipen. Zijn handen strelen mijn lichaam, hij volgt de golvingen van mijn taille, over mijn heupen en gaat langzaam op zoek naar mijn bips. Zijn lippen zoenen mijn schouders. Ik open mijn ogen en zie hem glimlachen naar mij. Het is een filmochtend. Ik voel me bijzonder, geliefd en begeerd. Ik ben gelukkig. Op dat moment is er niemand anders op de hele wereld, enkel wij twee zijn van belang.

Eén sms verandert dat. Met drie zinnen word ik uit mijn veilige liefdesbubbel gehaald.

‘Ons oma is heel ziek. Misschien sterft ze vandaag. Kom als ge thuiskomt naar het Zwart Zusters.’

Enkele seconden lang staar ik roerloos naar de woorden op mijn gsm. Fysiek scheelt er helemaal niets met mijn oma. Hoe kan iemand van de ene dag op de andere op sterven liggen? Hoe kan iemands hart ineens op zijn? Ik geloof het niet.

Op een paar minuten tijd graai ik al mijn spullen bij elkaar en haast ik mij naar het Centraal Station. Zelden was ik zo ongeduldig om mijn geboortestad te zien, al was ik heel bang voor wat mijn vertrouwde Lier deze keer voor mij in petto had.

Hierop was ik niet voorbereid. Mijn moeder Mer had gelijk. Oma Simona was aan het vechten voor haar leven. Ze leek zo klein en kwetsbaar. Ik moest echter snel wennen aan dit nieuwe beeld van mijn sterke oma. Ik wilde niet dat ze opgaf, en tranen van haar kleindochter zouden haar niet helpen.

Ze leek broos, maar niets bleek minder waar. Al snel werd duidelijk dat ze harder aan het vechten was dan ik ooit iemand had zien doen en dat ze het langer volhield dan iemand voor mogelijk had gehouden. Ademhalen was plots een uitputtende strijd. De inspanningen die ze leverde, vertaalden zich in zweetparels op haar voorhoofd maar ze weigerde op te geven. Ze vocht voor elke hartslag en vond ergens ook nog de energie om te reageren op onze aanwezigheid en onze vragen. Ze was blij dat wij bij haar waren en ze had geen pijn. Die gedachten troost(t)en me.

Ik denk dat ze er echt nog in geloofde dat ze kon winnen. En dat deed ik ook. Ik wilde haar zo graag helpen, haar kracht geven, het van haar overnemen, wat dan ook. Het leek zo’n ongelijke strijd. Het was niet eerlijk.

Haar bloeddruk daalde van amper vijf nog naar vier. Haar hartslag werd zwakker, haar ademhaling oppervlakkiger. Ik kan het niet opbrengen om verder uit te weiden.

Veertien uur lang heeft mijn oma gestreden voor elke seconde. Ze wilde niet opgeven, ze wilde niet rusten. Ze was nog sterker dan ik kon vermoeden. Ik ben enorm trots op haar en vereerd dat een deel van zo’n strijdlustige vrouw in mij voortleeft. Mijn moeder en ik houden haar hier op aarde. Zijzelf is opnieuw bij mijn opa. Dat hoop ik echt, en Illiveris verzekerde mij dat het waar is. ‘Ergens, temidden van gouden zonoverladen graanvelden, ontmoet een oudere vrouw nu opnieuw sinds lange tijd een oudere man die ze maar al te goed kent…’ Ik kies ervoor om dat echt te geloven. Voor eeuwig begon voor hen in die lentenacht. Na zeven jaar kunnen zij ergens anders samen terug gelukkig zijn.

Nu is het mijn beurt om sterk te zijn en ook snel terug gelukkig te worden.

Ik voel nog in mijn hand
het laatste drukken van je handen.
Daarin lag nog wat leven,
daarin lag reeds de dood.
Daarin lag al die liefde
sedert jaren mij gegeven,
tot jouw hand wederom die van je man omsloot
en de zijne jullie hemelse liefde bood.

Geschreven op: 27 maart 2010

Reacties

Populaire posts van deze blog

Instagram Instants maart 2014

Ik vind het leuk om via fotootjes momenten te onthouden die je anders zou vergeten of dingen op te merken waar je anders geen aandacht aan zou besteden. Vluchtige momenten worden zo tijdloos. Heel gewone dingen worden bijzonder.
De eerste van een nieuwe maand betekent Instagram-tijd op m’n blog. Dit was mijn maart. Ik verjaarde, ging shoppen, ondernam een heus DIY-projectje, ontdekte een nieuwe hobby, mocht Smartmat testen en kreeg een vlaag van lenteschoonmaakkriebels. De maand werd afgesloten met een weekje ziekteverlof omwille van een blokkade in m’n bovenrug.

Een onverwacht bezoekertje op het werk. M’n collega had de poort laten openstaan, waardoor dit schattige kleine konijntje plots kwam binnengehuppeld. We hebben het gevangen en opnieuw losgelaten in het wild. Dat ging bij mij een beetje gepaard met pijn in het hart, maar iedereen verzekerde me dat konijntjes het gelukkigst zijn in het wild.
Bron foto: weheartit.com
Het krioelt in de omgeving van m’n werk trouwens van de diertjes. …

Instagram Instants februari 2014

Ik vind het leuk om via fotootjes momenten te onthouden die je anders zou vergeten of dingen op te merken waar je anders geen aandacht aan zou besteden. Vluchtige momenten worden zo tijdloos. Heel gewone dingen worden bijzonder.
Dit was mijn februari. Merlot maakte een nieuwe lay-out voor mijn blog (wat vind jij ervan?) én hij bezorgde mij een verrassingsvalentijn. Ik kreeg een portie hondjesknuffels en ik kocht lage laarsjes waar ik helemaal verliefd op ben.
Zo begin ik elke ochtend: met een kom havermout waar de vitamientjes bijna uitspringen. Hier had ik mijn havermout opgeleukt met lijnzaad, chiazaad, hennepzaad, dadels en noten. Tot enkele jaren geleden ontbeet ik nooit. Nu is het mijn favoriete maaltijd van de dag.
Merlot stak mijn blog in een nieuw kleedje! Ik wilde minder roos, meer rood en grotere foto’s. Ik ben heel blij met wat hij ervan heeft gemaakt. Het enige ‘jammere’ is dat ik alle blogposts van voor de themaverandering moet aanpassen aan de nieuwe lay-out. Daar ben ik st…

Wraps met aspergesla

Dit was voor ons het laatste aspergegerecht van dit seizoen. En weer eens eentje anders dan anders. Erg geschikt voor een warme zomerdag. Geniet er nog van!

Wat heb je nodig (2 personen)? 4 wraps½ pak (250 g) witte asperges½ komkommer200 g hesp3 eieren2 el mayonaise2 el Griekse yoghurtPeterselie, vers of diepvriesPeper & zoutWat moet je doen?
1. Kook de eieren hard in 10 minuten. Laat ze daarna afkoelen in koud water.
2. Schil de asperges en snijd ze in plakjes van ongeveer een centimeter dik. Kook de aspergeplakjes beetgaar in 2 minuten. Laat ze daarna afkoelen.
3. Pel de eieren en plet ze met een vork. Snijd de hesp in plakjes en de komkommer in kleine blokjes.
4. Meng de mayonaise en de Griekse yoghurt in een grote kom. Roer de asperges, komkommer, eieren en hesp eronder en werk af met (verse) peterselie, peper en zout.
5. Verwarm de wraps in een pan. Schep er wat van de aspergesla op. Rol de wraps op en snijd ze doormidden.