Minder
dan een maand geleden wist ik amper welke pedaal de koppeling, welke de rem en welke
de gas was, en had ik mij nog nooit van m’n leven in het verkeer gewaagd achter
het stuur van een auto.
Over
minder dan een maand mag ik een blauwe ‘L’ kleven op de achterruit van een
auto, in die auto stappen en ermee wegrijden naar eender waar. Maar niet
voordat ik heb gevraagd of ze die ‘L’ niet in het roos hebben!
In
minder dan een maand tijd heb ik heel veel geleerd, en dan vooral dat je heel
veel dingen kan leren in minder dan een maand tijd…
 |
| Rijden, Rouge, rijden! |
“OH. MY. GOD. Hier zijn DUIDELIJK een
paar stappen overgeslagen. Honderd of zo.” Dat was het eerste wat ik zei
riep toen ik thuiskwam na m’n vierde rijles. Vorige week had m’n rij-instructeur
gezegd dat hij mij de volgende keer zou leren keren in een straat. Keren in een
straat was duidelijk een logischere volgende stap geweest. Dit was zo hard niet
de stap vóór leren keren in een straat.
Ik zat in een dip. Ik was duidelijk
achterlijk. Ik mocht dan wel aanleg hebben voor de technische kant van het
autorijden, met het inzicht was ik niet gezegend. En laat dat nu net het
belangrijkste zijn geweest om de vierde les levend door te komen. Mijn
instructeur leek te hebben beslist mij vanaf nu niet meer te verklappen waarop
ik moet letten en wie voorrang heeft. Zelfs niet wanneer ik m’n schattig stemmetje
gebruik. Daarnaast leek hij het een goed idee te vinden mij alle ingewikkelde
kruispunten van de provincie Antwerpen te leren kennen. En iedereen die een
auto heeft, leek te hebben beslist om die avond ook op al die kruispunten
aanwezig te zijn.
Het was afschuwelijk druk, er stonden
meer verkeersborden dan dat mijn overduidelijk niet-analytisch brein aankon, de markeringen op de grond leken
wel een doolhof en in alle hoeken van mijn gezichtsveld zag ik rode, oranje en
groene lichten. Naar sommige lichten moest ik luisteren, naar andere niet. Maar
ik moest ze wel allemaal gezien hebben, want die lichten zouden me vertellen
uit welke richting de andere auto’s konden komen. Mij vertelden die lichten juist
niets. En het eens schattig vragen, werkt al helemààl niet bij verkeerslichten.
En dan moest ik er ook nog eens op mijn eentje uitkomen welke auto’s van rechts
kwamen voor welke andere auto’s en in welke volgorde iedereen dus de kant van
zijn keuze op mocht. En heb ik al gezegd dat ik dit alles moest zien te
ontcijferen in enkele seconden tijd?
Ik heb heel veel gegokt, ik heb heel
veel gebluft en ik heb heel veel geluk gehad. Dat vat de les zowat samen. Het
hoogtepunt was toen ik m’n voorrang heb afgedwongen van een BMW die van plan
was hem af te pakken (BMW's zijn gemeen!). De rest was één groot dieptepunt. Hoe vinden mensen in
godsnaam nog de tijd om achter het stuur te bellen, te roken of hun haar goed
te leggen? Gelukkig kan ik vijf minuten zonder mijn gsm, rook ik niet en ligt mijn
haar altijd goed. That’s all I’m sayin’.
De les was letterlijk één groot
kruispunt, maar volgens mijn gevoel was het dat ook figuurlijk. Aan de ene kant
lag opgeven – sweet and easy opgeven –
aan de andere doorzetten… Damn, was
ik maar vijf. Op vijf neemt niemand het je kwalijk als je opgeeft.
Deel IV: aMuse Rouge op een kruispunt
Reacties
Een reactie posten