Omdat een grote pot spaghetti niet helpt

Vandaag schrijf ik omdat ik sip ben. Zo, dat is eruit. Ik ben sip.

Mijn lief Merlot en ik zijn zo’n half jaartje geleden gaan samenwonen. In de weken en maanden voor dat moment fantaseerde ik vaak over hoe het zou zijn. In mijn gedachten zou ik een supergoed en georganiseerd huisvriendinnetje zijn. Een beetje zoals Bree in Desperate Housewives. Of eigenlijk hoef ik het helemaal niet zo ver te zoeken. Ik zou een huisvriendinnetje zijn naar het voorbeeld van Mer, mijn eigen mama.

Wanneer ik aan Mer denk, zie ik haar voor mij met een stofvod in haar handen, zo’n rode met witte bolletjes. Of met een wasmand vol kleren. Of met een dweil, een emmer en een aftrekker. Of met alles tegelijk. Ik zie haar strijken aan de keukentafel. Of was ophangen in de tuin. Ik zie haar voor de zoveelste keer die week de living stofzuigen. Klagen doet ze nooit. Ik heb haar geen enkele keer een huishoudelijke taak weten overslaan of uitstellen. Écht waar niet. Ontspanning voor Mer is alles in het huis een andere plaats geven of het hele huis herinrichten volgens een thema dat bij die bepaalde periode van het jaar past. Het resultaat is een gezellig en stijlvol ingericht huis dat je vertelt wanneer het Pasen, Allerheiligen of Kerstmis is, waar nooit één pluisje stof ligt en waar alles altijd op zijn plek staat.

Ik zag mijzelf ook al in ons eigen huisje rondhuppelen in een roze keukenschort en met een plumeau in mijn handen. Ik zag mezelf luid meezingend met één of andere cd het hele huis doen sprankelen in een mum van tijd. Wassen en strijken leken me helemaal geen moeite. En daarna zou ik – gelukkig en voldaan – nog hopen tijd hebben voor leukere, ontspannende dingen, zoals koken, schrijven, lezen of onder een dekentje in de zetel kruipen met Merlot, een tas lekkere koffie, af en toe een stukje eender wat met chocolade, en een film. Ik zou het best georganiseerde, helemaal niet desperate huisvriendinnetje zijn dat bestond. Ik zou meteen een balans vinden tussen al wat ik moet en al wat ik wil doen. En ik zou vooral genieten van elk moment.

De realiteit is een beetje anders. En de woorden ‘een beetje’ mag je gerust lezen als ‘helemaal’.

Ik vecht al zes maanden tegen een schuldgevoel omdat ik mijn eigen verwachtingen helemaal niet kan waarmaken, iets wat ik helemaal niet gewoon ben. Mijn lat ligt altijd hoog. Maar op één of andere manier raak ik altijd nog hoger dan waar mijn lat ligt. Soms zo hoog dat ik mijn lat zelfs helemaal niet meer zie. Geef mij een monsterlijk dikke en moeilijke cursus, zeg mij dat het examen dat bij die cursus hoort een buispercentage heeft van 75%, geef mij nog een stuk of tien andere examens, een heleboel schooltaken en een thesis erbovenop en ik slaag erin om die cursus zeven keer volledig te leren, een 16 te halen op het buisexamen, voor al mijn examens en taken te slagen – hier en daar met een 19 – en een thesis te schrijven die een grote onderscheiding waard is. Ik ben al mijn hele leven dat meisje. Dat meisje dat zelfs zichzelf verbaast. Altijd.

Normaal gezien heb ik meer zelfdiscipline dan eender wie ik ken. Normaal gezien lig ik verschillende etmalen voor op mijn netjes uitgeschreven, gedetailleerde planning. Normaal gezien. Maar niet nu. Niet met het huishouden. Ik raak maar niet georganiseerd. Ik vind maar geen routine. Ik blijf moeite hebben met alles wat ik moet doen en ik stel meer dan eens huishoudelijke taken uit. Ik stel mezelf en Mer al zes maanden teleur. Ik ben niet zoals haar. Zelfs niet bijna. Zelfs helemaal niet.

Daarbij komt nog dat ik m’n kleine Pamplemousse – m’n lief, schattig viervoetertje en al zestien jaar lang m’n bestje vriendinnetje – harder mis dan ik met woorden kan beschrijven. Ik mis haar zo erg dat mijn hartje soms echt pijn heeft en tranen met tuiten de enige uitlaatklep zijn. En hoewel hij meestal maar enkele meters bij me vandaan is, mis ik ook Merlot. Mijn studerend liefje heeft samen met zijn computer zijn intrek genomen op de derde verdieping van ons huisje. En ik zit beneden. Alleen. Met het kuisgerief dat me verwijtende blikken toewerpt.

En daarom ben ik sip.

Dringend tijd om te shoppen dus. Mijn kleerkast werd voller, mijn bankrekening leger, maar aan mijn gemoed veranderde niets. Zelfs meerdere nieuwe kleedjes konden het tij niet keren. Ik speelde op zeker en maakte spaghetti. Maar wanneer zelfs een grote pot van de lekkerste spaghetti ooit niet hielp, besefte ik dat het tijd was voor iets anders. Dus doe ik dit: ik ga proberen om mezelf terug blij te maken met een blog over de enige huishoudelijke verplichting die ik wél graag doe en waarin ik wél goed ben: koken. Want meisjes met rode haren, die kunnen koken, echt waar. Ze maken de allerlekkerste spaghetti, ze experimenteren met nieuwe ingrediënten en durven alles met kruiden. En soms, heel af en toe, delen ze hun keukengeheimen…

Geschreven op: 13 mei 2012