Doorgaan naar hoofdcontent

De Schrijver

Once upon an April day 2010…

Op de koffietafel van tante Christiana(*) zat ik tegenover de oudste neef van mijn mama Mer. Ik had hem weleens in het echt gezien op enkele communiefeesten maar voor de rest kende ik hem enkel van op foto, net zoals de rest van mijn (verre) familie. Behalve Hem dan. Hem herken ik enkel op foto aan het gat waar Hem ooit stond. Tot anderhalf jaar geleden wist ik niet hoe mijn vader er uitzag. Mijn vage herinneringen waren stilaan volledig aan het verdwijnen en elk bewijs van zijn bestaan was zo’n zestien jaar daarvoor al zorgvuldig verwijderd door Mer. Maar ik ben aan het afdwalen.

Je kan wel zeggen dat ik op die koffietafel tegenover een voor mij zo goed als onbekende man zat of, in de taal die voor alles een uitdrukking heeft, a virtual stranger. Maar goed, je zit er dan tegenover, er is koffie, er zijn pistolets en er zijn koffiekoeken, dus je begint te praten. Je blijft praten om je aandacht af te leiden van de vieze tassen waar je koffie inzit en de kaas tussen de pistolets die alle andere pistolets raakt waardoor je er geen enkele wil eten. Van de koffiekoeken blijf je sowieso af want die laten al een vetplek achter waar ze nog maar hebben gelegen. Je ontdekt dat ook hij een heel enge definitie heeft van wat vies is. Praten wordt makkelijk. Al is het juister om te zeggen: luisteren wordt interessant.

Ik besef pas nu, nu het voor een groot stuk te laat is, dat ik veel te weinig de kans heb aangegrepen om van oudere mensen te leren. Vooral dan van opa Gastopa en oma Simona, mijn twee grootouders. Gastopa overleed op 19 februari 2003, ik was toen 16. Nu weet ik dat ik toen nog niet volwassen genoeg was om van hem te leren. Simona werd kort daarna dement. Gesprekken met haar gingen vanaf dan over mensen die stuk voor stuk meer dan 30 jaar dood waren, hoewel Simona ervan overtuigd was dat ze hen de dag voordien nog had gezien. Misschien had ze dat ook wel, ergens in haar mistige gedachten.

Ik denk nochtans dat ik heel veel van hen had kunnen leren. Ik had opa Gastopa willen horen vertellen over de oorlog en over de treinen. Ik had verhalen willen horen over hun leven samen. Over wanneer, hoe en waar zij verliefd werden, hoe dat allemaal ging in die tijd. Ik hunker naar verhalen over romantische uitstapjes in de jaren ’40 en al hun eerste keren. Hoe was het om jong te zijn tijdens een wereldoorlog? Hoe was het na de bevrijding? Hoe waren de sixties? Ik ben benieuwd naar de antwoorden op al die vragen en naar de antwoorden op alle vragen die ik zou vergeten te stellen. Ik wil ook weten of zij fier zouden zijn op hun kleindochter. Ik krijg een wrang gevoel in mijn buik als ik denk aan de ongenadige waarheid: het is te laat. Voor verhalen van opa Gastopa en oma Simona is het te laat…

Maar het was nog niet te laat om naar mijn koffietafelgenoot te luisteren – tenslotte toch ook iemands grootouder – en, wie weet, van hem te leren. Hij liet mij zijn gedicht lezen dat hij voor tante Christiana had geschreven, al zal ze het zelf nooit kunnen lezen. Ik nam het papier aan, eerst eerder uit beleefdheid, maar de eerste handgeschreven woorden eisten meteen mijn onverdeelde aandacht. Die man kan schrijven, en hoe. Het is jammer dat ik geen exemplaar van zijn gedicht heb. Ik noem hem De Schrijver. Ik wilde meer weten over hem en deed wat ik niet meer kon aan opa Gastopa en oma Simona: vragen stellen.

De Schrijver was zo’n beetje het eerste kind van mijn oma Simona en opa Gastopa, maar dan niet echt. In werkelijkheid was hij de zoon van opa’s oudere zus Tona, maar elke seconde van elke zomervakantie bracht hij door bij mijn grootouders. Hij is acht jaar ouder dan Mer. Hij is de enige in zijn familie die naar de Universiteit is gegaan. Na vier jaar behaalde hij een diploma Filosofie. Na zijn legerdienst werd hij baas van de Christelijke Mutualiteit, of de CM, in ons aller Lier. Ondertussen schreef hij.

Inmiddels heeft hij genoeg materiaal verzameld om een autobiografie te kunnen uitgeven, of ‘zijn memoires’, zoals hij het noemt. Hij probeert filosofie, poëzie en proza te combineren in een leesbaar boek, waar niet iedereen van mag houden ‘want boeken waar iedereen van houdt, zijn slecht geschreven.’ Een heel leven in schrijfsels. Ik was geïntrigeerd.

Plots nam het gesprek een andere wending. De Schrijver begon over Hem, mijn vader. Ik begreep er niets van. Wat had De Schrijver met Hem te maken en waarom begon hij daar plots over? Hij vertelde mij iets wat ik nog niet wist en wat ik niet goed heb begrepen. Ik kon echter niet om meer uitleg vragen want Brou, mijn broer, zat naast mij, en dus moest ik mijn schijnbare interesse tot het beleefdheidsminimum beperken. Wat Hem betreft, zijn de reacties van Mer en Brou nog steeds even hevig als 18 jaar geleden. Ze haten Hem. En ik weet niet (meer) waarom. Ze kunnen gelijk hebben want ik weet dat ik als kind de bezoekjes aan Hem vreselijk vond, maar ik wil het zeker weten. Ik wil de hele puzzel zien. Daarom was ik ook zo geïnteresseerd in dit nieuwe puzzelstukje dat De Schrijver mij aanreikte.

Hij vertelde mij dat hij in 1996 ‘borg’ stond bij de jeugdrechter voor het feit dat mijn broer en ik niet meer naar Hem wilden gaan. Ik weet niet juist hoe het precies zit, maar het was aan De Schrijver om te beslissen of wij al dan niet nog naar Hem zouden moeten gaan. Mijn vader is toen met De Schrijver gaan praten, hij ging hem vragen, smeken, om het papier dat Hem het bezoekrecht zou ontzeggen niet te ondertekenen. Dat is niet gelukt.

Als deze man, tegenover mij op de koffietafel van tante Christiana, in 1996 een andere beslissing had genomen, had ik Hem misschien gekend. Het is een puzzelstukje dat niets toont. Het lost niets op, het maakt niets duidelijk, integendeel, het roept nog meer vragen op dan er al zijn beantwoord…

(*) Tante Christiana is oma Simona's zus. Ze stierf – exact één week nadat ze het nieuws over haar zus vernam – letterlijk van verdriet. Lieve triestheid.

Geschreven op: 18 april 2010

Reacties

Populaire posts van deze blog

Instagram Instants maart 2014

Ik vind het leuk om via fotootjes momenten te onthouden die je anders zou vergeten of dingen op te merken waar je anders geen aandacht aan zou besteden. Vluchtige momenten worden zo tijdloos. Heel gewone dingen worden bijzonder.
De eerste van een nieuwe maand betekent Instagram-tijd op m’n blog. Dit was mijn maart. Ik verjaarde, ging shoppen, ondernam een heus DIY-projectje, ontdekte een nieuwe hobby, mocht Smartmat testen en kreeg een vlaag van lenteschoonmaakkriebels. De maand werd afgesloten met een weekje ziekteverlof omwille van een blokkade in m’n bovenrug.

Een onverwacht bezoekertje op het werk. M’n collega had de poort laten openstaan, waardoor dit schattige kleine konijntje plots kwam binnengehuppeld. We hebben het gevangen en opnieuw losgelaten in het wild. Dat ging bij mij een beetje gepaard met pijn in het hart, maar iedereen verzekerde me dat konijntjes het gelukkigst zijn in het wild.
Bron foto: weheartit.com
Het krioelt in de omgeving van m’n werk trouwens van de diertjes. …

Instagram Instants februari 2014

Ik vind het leuk om via fotootjes momenten te onthouden die je anders zou vergeten of dingen op te merken waar je anders geen aandacht aan zou besteden. Vluchtige momenten worden zo tijdloos. Heel gewone dingen worden bijzonder.
Dit was mijn februari. Merlot maakte een nieuwe lay-out voor mijn blog (wat vind jij ervan?) én hij bezorgde mij een verrassingsvalentijn. Ik kreeg een portie hondjesknuffels en ik kocht lage laarsjes waar ik helemaal verliefd op ben.
Zo begin ik elke ochtend: met een kom havermout waar de vitamientjes bijna uitspringen. Hier had ik mijn havermout opgeleukt met lijnzaad, chiazaad, hennepzaad, dadels en noten. Tot enkele jaren geleden ontbeet ik nooit. Nu is het mijn favoriete maaltijd van de dag.
Merlot stak mijn blog in een nieuw kleedje! Ik wilde minder roos, meer rood en grotere foto’s. Ik ben heel blij met wat hij ervan heeft gemaakt. Het enige ‘jammere’ is dat ik alle blogposts van voor de themaverandering moet aanpassen aan de nieuwe lay-out. Daar ben ik st…

Wraps met aspergesla

Dit was voor ons het laatste aspergegerecht van dit seizoen. En weer eens eentje anders dan anders. Erg geschikt voor een warme zomerdag. Geniet er nog van!

Wat heb je nodig (2 personen)? 4 wraps½ pak (250 g) witte asperges½ komkommer200 g hesp3 eieren2 el mayonaise2 el Griekse yoghurtPeterselie, vers of diepvriesPeper & zoutWat moet je doen?
1. Kook de eieren hard in 10 minuten. Laat ze daarna afkoelen in koud water.
2. Schil de asperges en snijd ze in plakjes van ongeveer een centimeter dik. Kook de aspergeplakjes beetgaar in 2 minuten. Laat ze daarna afkoelen.
3. Pel de eieren en plet ze met een vork. Snijd de hesp in plakjes en de komkommer in kleine blokjes.
4. Meng de mayonaise en de Griekse yoghurt in een grote kom. Roer de asperges, komkommer, eieren en hesp eronder en werk af met (verse) peterselie, peper en zout.
5. Verwarm de wraps in een pan. Schep er wat van de aspergesla op. Rol de wraps op en snijd ze doormidden.