Minder
dan een maand geleden wist ik amper welke pedaal de koppeling, welke de rem en welke
de gas was, en had ik mij nog nooit van m’n leven in het verkeer gewaagd achter
het stuur van een auto.
Over
minder dan een maand mag ik een blauwe ‘L’ kleven op de achterruit van een
auto, in die auto stappen en ermee wegrijden naar eender waar. Maar niet
voordat ik heb gevraagd of ze die ‘L’ niet in het roos hebben!
In
minder dan een maand tijd heb ik heel veel geleerd, en dan vooral dat je heel
veel dingen kan leren in minder dan een maand tijd…
 |
| Rijden, Rouge, rijden! |
Tijdens mijn allereerste rijles bracht
mijn rij-instructeur mij naar een rustige woonwijk in een buurgemeente. Nadat we
van plaats waren gewisseld, zei mijn instructeur “het eerste wat je altijd moet
doen, is…” Hij keek naar mij en stopte meteen met praten. Deed ik al iets
verkeerd? Ik zat toch maar gewoon naar hem te luisteren? “Ik ging zeggen: ‘je
gordel aandoen,’ maar ik zie dat je dat al hebt gedaan,” ging hij verder. Hij
lachte ontspannen, ik zenuwachtig. Uiteraard had ik m’n gordel al aangedaan. Ik
had al vijf keer gecheckt of hij wel goed vastzat. Mijn leven lag in mijn eigen
handen, en die handen lagen op het stuur van een auto. De weinige
veiligheidsmaatregelen die ik kon nemen, werden genomen, werden gecheckt en
werden gedubbelcheckt. Waar zat die airbag trouwens?
De instructeur ging verder: “we gaan leren
starten.” Ik haalde opgelucht adem. Starten. Eerste versnelling. Een beetje op
de gas duwen. Een beetje stilvallen. En de koppeling heeft daar ook iets mee te
maken, zeker? Ik zag het helemaal zitten – niemand is toch al gestorven tegen
20 per uur, hé?
Alleen: ik viel niet stil. Sterker nog,
ik bleek talent te hebben (de instructeur zijn woorden, maar wie ben ik om hem
tegen te spreken?). De 1ste versnelling werd al snel de 2de
versnelling. 20 per uur werd 30, en zelfs 40, waardoor de 2de versnelling
dan weer de 3de werd. Ik moest naar links, ik moest naar rechts, dan
weer links, en nog eens rechts… En plots zaten we op een echte baan. Met echte
auto’s. En echte mensen die voorlopig nog leefden.
Ik voelde me een beetje beetgenomen. We
waren nog geen kwartiertje bezig en we zaten al in het echte verkeer. En dat
terwijl ik dacht dat we enkel zouden leren starten. Maar ik had geen keuze. Ik
zat in een auto met andere auto’s rondom mij, en die wilden allemaal verder,
dus moest ik dat ook. Ik wachtte op de paniek en op alle stomme dingen die ik
zou gaan doen, maar niet deed. Ik reed 50 en daarna 70 en had zelfs tijd om me
te bedenken dat 70 op sommige wegen trager lijkt dan 50 op andere.
Iedereen die leefde aan het begin van de
avond leefde ook nog aan het eind ervan. Halfweg zei m’n instructeur: “je bent
precies teleurgesteld dat het zo goed gaat?” Wat hij nam voor teleurstelling,
was eigenlijk complete ontsteltenis. Leren rijden, was veel minder eng dan ik
had gedacht. En het leek me niet langer compleet onmogelijk dat ik het
misschien zelfs leuk zou kunnen gaan vinden…
Deel I: aMuse Rouge leert een auto kennen
Reacties
Een reactie posten