Minder
dan een maand geleden wist ik amper welke pedaal de koppeling, welke de rem en welke
de gas was, en had ik mij nog nooit van m’n leven in het verkeer gewaagd achter
het stuur van een auto.
Over
minder dan een maand mag ik een blauwe ‘L’ kleven op de achterruit van een
auto, in die auto stappen en ermee wegrijden naar eender waar. Maar niet
voordat ik heb gevraagd of ze die ‘L’ niet in het roos hebben!
In
minder dan een maand tijd heb ik heel veel geleerd, en dan vooral dat je heel
veel dingen kan leren in minder dan een maand tijd…
 |
| Rijden, Rouge, rijden! |
Tijdens mijn derde rijles heb ik zo
ongeveer alle ronde punten van Vlaanderen gedaan. Volgens mij was de bedoeling
om mij zo veel mogelijk te ambeteren
laten oefenen met terug- en opschakelen. Het schakelen doe ik namelijk nog niet
reflexmatig. Ik blijf nadenken over elke stap, en tijdens het schakelen zelf
pauzeer ik nog steeds eventjes in het midden, om de versnellingspook vervolgens
rustigjes naar links en dan naar achter of recht naar voor te duwen.
Bij ervaren chauffeurs mag je niet met
je ogen knipperen wil je hen zien schakelen, bij mij kan je gerust een
powernapje doen zonder het begin of het einde te missen. Maar ik trek het me
niet aan. Mijn rij-instructeur blijft erbij dat ik het goed doe. En ik kies
ervoor om hem te geloven. Voor ik aan m’n rijlessen begon, had ik allerlei mogelijke
rampscenario’s in gedachten, en moeten wachten op reflexen die zich nog moeten
ontwikkelen, was er absoluut geen van.
Ik begin er trouwens echt plezier in te
krijgen, in dat rondtuffen. Je beleeft avonturen zo onderweg, ongelofelijk. Zo
stond ik voor de allereerste keer in de file in Mortsel! Hoera, een mijlpaal!
Wanneer mensen weer eens zitten zagen over de files in Mortsel, kan ik vanaf nu
mee met mijn ogen rollen, verwoed met mijn hoofd schudden en op een toon alsof
mij persoonlijk onrecht werd aangedaan, zeggen: “Ja, ik heb er ook al in
gestaan, hoor, in zo’n file in Mortsel!” Wanneer ik er dan af en toe ook nog
eens de woorden “schandalig!” en “die Pira!” tussen gooi, hoor ik er vast
helemaal bij!
Volgens mij begint mijn rij-instructeur
er ook echt plezier in te krijgen om naast mij te zitten terwijl ik met hem zit
rond te tuffen. Met mij kan je namelijk al eens lachen. Bijvoorbeeld wanneer je
mij twee keer binnen het kwartier dezelfde bocht laat nemen. Dan zeg ik de
eerste keer: “amai seg, dit is een rare bocht, die blijft maar komen!” En de
tweede keer: “amai seg, weeral zo’n bocht!” En wanneer je dan merkt dat ik geen
grapje maak, is het hilariteit gegarandeerd. Ik ben zo iemand die niet ziet
wanneer een gebouw er de ene dag niet staat en de volgende dag al half. Of
wanneer een gebouw er wel staat en de volgende dag niet meer. Of wanneer er een knappe man voorbijkomt, tenzij hij een hondje bijheeft. En ik ben
blijkbaar ook zo iemand die je in een rondje kan sturen zonder dat ze dat
doorheeft…
Als je ook eens wil lachen, minstens 24 jaar
bent en een rijbewijs hebt: vanaf juli komt de positie van copiloot vrij. Meld
je gerust aan in de commentaar.
Deel III: aMuse Rouge rijdt rondjes
Reacties
Een reactie posten