Doorgaan naar hoofdcontent

Voor mij een roze ‘L’ graag – Deel VI: aMuse Rouge leert parkeren

Iets meer dan een maand geleden wist ik amper welke pedaal de koppeling, welke de rem en welke de gas was, en had ik mij nog nooit van m’n leven in het verkeer gewaagd achter het stuur van een auto.

Over minder dan een week (ja echt, een week!) mag ik een blauwe ‘L’ kleven op de achterruit van een auto, in die auto stappen en ermee wegrijden naar eender waar. Maar niet voordat ik heb gevraagd of ze die ‘L’ niet in het roos hebben!

In amper anderhalve maand tijd heb ik heel veel geleerd, en dan vooral dat je heel veel dingen kan leren in amper anderhalve maand tijd…

Rijden, Rouge, rijden!

O nee! Ik bevestig het cliché! Ik ben een vrouw en ik kan niet parkeren. Nu ja, toch niet hoe het zou moeten. Het klinkt nochtans simpel. Wanneer je ze uitschrijft, neemt parkeren niet zoveel stapjes in beslag als keren. Dit is hoe het zou moeten: naar rechts pinken – naast de geparkeerde auto gaan staan waarachter je moet parkeren – in achteruit zetten – spiegels kijken – achteruit rijden tot de achterkant van de geparkeerde auto ongeveer in het midden van jouw achterraampje zit – naar rechts draaien tot je auto een hoek van 45° vormt met de stoeprand – naar links draaien – in eerste zetten –een stukje naar voor rijden en je wielen rechtzetten

Alles gaat goed tot aan het keerpunt bij die hoek van 45°. Wiskunde heeft mij nooit graag gehad. (Of was het andersom?) Soit, dat maakt al niet uit, waar het op neerkomt, is dit: ik zie geen hoeken! Ik zie hondjes en vogels. Ik zie bomen en pleintjes. Ik zie een lucht vol wolken en koetjes in een wei. Maar bij alle dingen die ik tegenkom, zitten absoluut geen hoeken bij!

Ik weet wel dat een hoek van 45° de helft is van die ene hoek op zo’n geodriehoek, maar het probleem is dat ik bij het woord ‘geodriehoek’ begin te huilen blijkbaar niet kan inschatten hoe dat eruit ziet wanneer het ene been van je denkbeeldige driehoek een auto is en het andere een stoeprand.

Een echte geodriehoek meenemen, eventjes uitstappen en het nameten, mag niet. Dat heb ik gevraagd. En misschien is dat niet slecht, dan moet ik al niet leren hoe je dat nu weer moest doen. Dus mijn strategie tot nu toe, is gokken. Soms begin ik te vroeg aan m’n stuur te draaien, waardoor ik veel te ver van de stoep eindig, soms te laat, waardoor ik en de stoep al enkele encounters of the very close kind hebben gehad, en soms verbaas ik mezelf door plots perfect achter de geparkeerde auto waarachter ik moest mikken te staan.

Nu ik er zo over nadenk, bevestigt de wiskunde wat mijn gevoel al vermoedde: het parkeren lukt ongeveer één op de drie keer. Mijn instructeur bekijkt het net zo rooskleurig, waardoor ik ook vaak zin heb om mijn roze bril op te zetten en la-di-da te zingen. Maar mijn innerlijke perfectionist pakt mijn mooie roze bril telkens af, gooit hem op de grond, rijdt er een paar keer overheen en schreeuwt dan: “twee op de drie keer trekt het op niks en die ene keer is altijd per ongeluk!” Lap, hé. Ik haat het wanneer ik gelijk heb.

Het parkeren corrigeren, lukt me ook nog wel. Als je me laat doen, sta ik uiteindelijk wel waar ik moet staan. En ik zorg tijdens het parkeren voor het nodige entertainment zodat niemand in de auto zich verveelt. Goed genoeg, in het echte leven. Maar op het rijexamen moet je een perfecte ‘S’ maken en wegwezen. En ik vrees dat zelfspot op een examinator niet hetzelfde effect heeft als op een instructeur. (Mag je eigenlijk wel iets zeggen tijdens zo’n rijexamen?)

Mijn zelf opgelegde opdracht is dan ook: oefenen, oefenen, oefenen. *Whatshhh* (Dat is hoe een zweepgeluid klinkt in mijn hoofd.) Dus als jij jouw auto regelmatig ergens in de buurt van Lier parkeert, is de kans reëel dat ik er stiekem een keertje kom achter staan. Als het goed gaat, merk je er daarna niets van, hoor.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Instagram Instants maart 2014

Ik vind het leuk om via fotootjes momenten te onthouden die je anders zou vergeten of dingen op te merken waar je anders geen aandacht aan zou besteden. Vluchtige momenten worden zo tijdloos. Heel gewone dingen worden bijzonder.
De eerste van een nieuwe maand betekent Instagram-tijd op m’n blog. Dit was mijn maart. Ik verjaarde, ging shoppen, ondernam een heus DIY-projectje, ontdekte een nieuwe hobby, mocht Smartmat testen en kreeg een vlaag van lenteschoonmaakkriebels. De maand werd afgesloten met een weekje ziekteverlof omwille van een blokkade in m’n bovenrug.

Een onverwacht bezoekertje op het werk. M’n collega had de poort laten openstaan, waardoor dit schattige kleine konijntje plots kwam binnengehuppeld. We hebben het gevangen en opnieuw losgelaten in het wild. Dat ging bij mij een beetje gepaard met pijn in het hart, maar iedereen verzekerde me dat konijntjes het gelukkigst zijn in het wild.
Bron foto: weheartit.com
Het krioelt in de omgeving van m’n werk trouwens van de diertjes. …

Instagram Instants februari 2014

Ik vind het leuk om via fotootjes momenten te onthouden die je anders zou vergeten of dingen op te merken waar je anders geen aandacht aan zou besteden. Vluchtige momenten worden zo tijdloos. Heel gewone dingen worden bijzonder.
Dit was mijn februari. Merlot maakte een nieuwe lay-out voor mijn blog (wat vind jij ervan?) én hij bezorgde mij een verrassingsvalentijn. Ik kreeg een portie hondjesknuffels en ik kocht lage laarsjes waar ik helemaal verliefd op ben.
Zo begin ik elke ochtend: met een kom havermout waar de vitamientjes bijna uitspringen. Hier had ik mijn havermout opgeleukt met lijnzaad, chiazaad, hennepzaad, dadels en noten. Tot enkele jaren geleden ontbeet ik nooit. Nu is het mijn favoriete maaltijd van de dag.
Merlot stak mijn blog in een nieuw kleedje! Ik wilde minder roos, meer rood en grotere foto’s. Ik ben heel blij met wat hij ervan heeft gemaakt. Het enige ‘jammere’ is dat ik alle blogposts van voor de themaverandering moet aanpassen aan de nieuwe lay-out. Daar ben ik st…

Wraps met aspergesla

Dit was voor ons het laatste aspergegerecht van dit seizoen. En weer eens eentje anders dan anders. Erg geschikt voor een warme zomerdag. Geniet er nog van!

Wat heb je nodig (2 personen)? 4 wraps½ pak (250 g) witte asperges½ komkommer200 g hesp3 eieren2 el mayonaise2 el Griekse yoghurtPeterselie, vers of diepvriesPeper & zoutWat moet je doen?
1. Kook de eieren hard in 10 minuten. Laat ze daarna afkoelen in koud water.
2. Schil de asperges en snijd ze in plakjes van ongeveer een centimeter dik. Kook de aspergeplakjes beetgaar in 2 minuten. Laat ze daarna afkoelen.
3. Pel de eieren en plet ze met een vork. Snijd de hesp in plakjes en de komkommer in kleine blokjes.
4. Meng de mayonaise en de Griekse yoghurt in een grote kom. Roer de asperges, komkommer, eieren en hesp eronder en werk af met (verse) peterselie, peper en zout.
5. Verwarm de wraps in een pan. Schep er wat van de aspergesla op. Rol de wraps op en snijd ze doormidden.