Doorgaan naar hoofdcontent

Voor mij een roze ‘L’ graag – Deel VIII: aMuse Rouge doet een Podrace

Amper anderhalve maand geleden wist ik amper welke pedaal de koppeling, welke de rem en welke de gas was, en had ik mij nog nooit van m’n leven in het verkeer gewaagd achter het stuur van een auto.

Weldra mag ik een blauwe ‘L’ kleven op de achterruit van een auto, in die auto stappen en ermee wegrijden naar eender waar. Maar niet voordat ik heb gevraagd of ze die ‘L’ niet in het roos hebben!

In amper anderhalve maand tijd heb ik heel veel geleerd, en dan vooral dat je heel veel dingen kan leren in amper anderhalve maand tijd…

Rijden, Rouge, rijden!

Het enige wat ik nog niet had gedaan, was De Autostrade. Hij wist het. Ik wist het. Het leek wel alsof er een roze olifant meereed in de auto. “Dus dan gaan we dat eens doen, hé,” zei mijn rij-instructeur even vrolijk als altijd. “De autostrade… hm… o… kee…,” zei ik op een ‘we-staan-ervoor-dus-we-moeten-erdoor’-toon. Ik heb nog nooit een greintje ongerustheid of twijfel kunnen bespeuren bij mijn instructeur. Ik begrijp er niets van. Hij lijkt telkens te vergeten dat hij eigenlijk zijn leven zit te wagen, daar zo naast mij. Ik daarentegen verwacht mij elk moment aan een levensgevaarlijke stommiteit. Ik bedoel: het gaat gewoon té goed. Dat ziet toch iedereen?

Ik hoopte vurig dat mijn onvermijdelijke stommiteit nog een lesje op zich zou laten wachten. Op de autostrade wil je echt niet plots aan twee schattige hondjes voor een raam zitten denken en een of andere vrachtwagen te laat zien. Of zo. Ik zeg maar iets, hoor. In het echt zit ik nooit plots afwezig te glimlachen om een beeld in mijn hoofd. Hoor.

De autostrade is de enige plek waar ik mij zelfs op de passagiersstoel nooit helemaal op m’n gemak heb gevoeld. Ik had het er niet mee. Maar soms moest ik er nu eenmaal over, voor het goede doel en zo. Een trip naar Maasmechelen Village bijvoorbeeld.

Mij doen autostrades altijd denken aan Podraces(*). Iedereen zit elkaar voorbij te steken alsof er aan het eind van zo’n autostrade een finishlijn ligt. Iedereen smijt zich overal tussen. En niemand blijft ooit op zijn eigen baanvak. Vooral dat. What is up with that? Dacht ik altijd. Mij leek het veel logischer als iedereen aan het begin gewoon een baanvak zou kiezen en daar netjes op zou blijven.

Stomste. Idee. Ooit. Weet ik nu. Mijn instructeur leerde mij hoe de autostrade werkt. Ik vind het nog steeds precies een Podrace. Maar nu begrijp ik de spelregels tenminste. Ik weet nu waarom mensen elkaar voorbijsteken. Minder dan 120 rijden op de autostrade lijkt gewoon tergend traag. Ik weet nu ook dat mensen zich niet zomaar overal tussensmijten. Mensen kijken eerst in hun spiegels, en in die spiegels zie je alles. Wanneer mensen – nu ja: goede chauffeurs – van baanvak veranderen, is dat niet ondoordacht en op goed geluk, maar dan is dat het resultaat van een goed voorbereid manoeuvre. Ik begrijp de Podrace. Ik deed mee aan de Podrace. Ik hou van de Podrace!

Zou ik ermee wegkomen als ik vanaf nu naar mezelf verwijs als Princess of the Podrace?

(*) Als je niet weet wat dit betekent, dan heb je twee keuzes: ofwel bekijk je onmiddellijk Star Wars:  Episode I – The Phanton Menace ofwel bezoek je nooit meer mijn blog leef je unhappily ever after gebeurt er eigenlijk niets.


Reacties

Populaire posts van deze blog

Instagram Instants maart 2014

Ik vind het leuk om via fotootjes momenten te onthouden die je anders zou vergeten of dingen op te merken waar je anders geen aandacht aan zou besteden. Vluchtige momenten worden zo tijdloos. Heel gewone dingen worden bijzonder.
De eerste van een nieuwe maand betekent Instagram-tijd op m’n blog. Dit was mijn maart. Ik verjaarde, ging shoppen, ondernam een heus DIY-projectje, ontdekte een nieuwe hobby, mocht Smartmat testen en kreeg een vlaag van lenteschoonmaakkriebels. De maand werd afgesloten met een weekje ziekteverlof omwille van een blokkade in m’n bovenrug.

Een onverwacht bezoekertje op het werk. M’n collega had de poort laten openstaan, waardoor dit schattige kleine konijntje plots kwam binnengehuppeld. We hebben het gevangen en opnieuw losgelaten in het wild. Dat ging bij mij een beetje gepaard met pijn in het hart, maar iedereen verzekerde me dat konijntjes het gelukkigst zijn in het wild.
Bron foto: weheartit.com
Het krioelt in de omgeving van m’n werk trouwens van de diertjes. …

Instagram Instants februari 2014

Ik vind het leuk om via fotootjes momenten te onthouden die je anders zou vergeten of dingen op te merken waar je anders geen aandacht aan zou besteden. Vluchtige momenten worden zo tijdloos. Heel gewone dingen worden bijzonder.
Dit was mijn februari. Merlot maakte een nieuwe lay-out voor mijn blog (wat vind jij ervan?) én hij bezorgde mij een verrassingsvalentijn. Ik kreeg een portie hondjesknuffels en ik kocht lage laarsjes waar ik helemaal verliefd op ben.
Zo begin ik elke ochtend: met een kom havermout waar de vitamientjes bijna uitspringen. Hier had ik mijn havermout opgeleukt met lijnzaad, chiazaad, hennepzaad, dadels en noten. Tot enkele jaren geleden ontbeet ik nooit. Nu is het mijn favoriete maaltijd van de dag.
Merlot stak mijn blog in een nieuw kleedje! Ik wilde minder roos, meer rood en grotere foto’s. Ik ben heel blij met wat hij ervan heeft gemaakt. Het enige ‘jammere’ is dat ik alle blogposts van voor de themaverandering moet aanpassen aan de nieuwe lay-out. Daar ben ik st…

Slim Concept-recept: courgetti bolognaise met balletjes

Ik postte al eens een recept voor een koude courgettisalade. Vandaag schotel ik je een warme variant voor. Eigenlijk is dit een spaghetti met balletjes voor wie op dieet is. Want iedereen verdient af en toe een Lady-en-de-Vagebond-moment.
Dit recept is geschikt tijdens fase 2 van het Slim Concept-dieet.

Wat heb je nodig (2 personen)? 1 ui2 teentjes knoflook1 rode paprika4 tomaten250 g champignons1 kl tijm1 kl oreganoPeper & zout2 courgettes200 g kippengehakt1 el (diepvries)basilicum (Of verse. Van gedroogde ben ik geen fan.)Wat moet je doen?

1. Was en schil de paprika, verwijder de zaadlijsten en snijd hem in zo fijn mogelijke reepjes. Bak de paprikareepjes aan in een antikleefpotje zonder vetstof. Schil en versnipper de ui en doe hem bij de paprika.
2. Ontvel de tomaten en snijd ze in blokjes. Doe die bij de paprika en ui. Snijd de champignons in schijfjes of kwartjes en doe ze bij in het potje. Pel en plet de teentjes knoflook doe ook die erbij.

3. Kruid alles met peper, zout, tijm en…