De Happy Challenge is een initiatief van medeblogsters Kelly, Marieke en Lisanne. Gedurende 10 weken geven zij elke week een opdracht of stellen zij een vraag die je op jouw eigen manier mag invullen of beantwoorden. Het kan heel waardevol en leuk zijn om na te denken over dingen waar je anders niet bij zou stilstaan, om te ‘moeten’ schrijven over een bepaald onderwerp en te kijken wat er uit je vingers stroomt, welke woorden je computerscherm vullen.
Dit is mijn invulling van de vijfde
opdracht: just do it!
Het is de bedoeling dat wij Happy Challengers deze week doen wat we
vorige week hebben geschreven. Of misschien zeg ik beter dat we daarmee
beginnen. Het is – voor mij althans – de bedoeling dat we dit voor altijd
volhouden, niet enkel gedurende een weekje.
Wat ik minder wilde…
1. ???
Over dit mysterieuze eerste punt kan ik
zoals ik in mijn uitwerking van de vorige opdracht al zei helaas nog niets schrijven. Jammer, want ik heb er
de afgelopen week wel enkele stapjes voor ondernomen. Het loopt voorlopig
helaas (nog) niet van een leien dakje, maar ik ben al wel een beetje trots op
mezelf dat ik er in ieder geval mee bezig ben.
Hoewel ik het eindresultaat ontzettend
graag wil, is de weg ernaartoe heel eng en onzeker. Ik heb de neiging om zulke
zaken vakkundig uit te stellen, zeker wanneer het nog moeilijker blijkt te lopen
dan ik eerst al had gedacht. Maar ik wil in dit geval écht niet opgeven! Het
helpt wel dat ik erover blog, zelfs al is het dan in mysterieuze bewoordingen.
Ik moet wel doorzetten, want ik heb erover geschreven. Of zoiets.
Dit is al goed gelukt. Normaal is zondag
mijn vaste strijk-, kuis- en wasdag. Afgelopen zondag moesten mijn vriend en ik
echter ’s ochtends al naar de verjaardagsbrunch van zijn mama en haar
vriend. Na de brunch zijn we uiteindelijk nog meegegaan naar hen thuis om daar
verder te ‘vieren’ (lees: gezellig samen niksen). De strijk en al die dingen schoten
heel eventjes door mijn gedachten, maar ik kon het vrij snel van me afzetten.
Over een maand zal ik me niet meer kunnen herinneren of ik de strijk al dan
niet heb gedaan die dag, maar ik zal me wel nog heel lang de gezelligheid van
die zondag herinneren.
3. Onzeker zijn
Hiervan kan ik na één weekje nog geen
voorbeeld geven. Maar ik ben nog steeds vastbesloten om eraan te werken. Voorlopig is het eerste zinnetje op de afbeelding nog steeds op mij van toepassing, maar ik hoop dat ooit het tweede zinnetje waar zal zijn.
1. Positiviteit
Op dit vlak werd ik afgelopen week
meteen op de proef gesteld. Ik reed twee keer lek met m’n fiets. Ontzettend
lastig in mijn geval, want aangezien ik geen auto heb, is mijn fiets het enige
transportmiddel dat ik heb. Toen ik in de kou en de regen op de bus stond te
wachten, heb ik heel hard geprobeerd om aan sunshine,
lollipops and rainbows, te denken.
Maar ik moet eerlijk toegeven dat het niet altijd even makkelijk was.
Altijd wanneer er iets minder fijn
gebeurt, zeg ik wel tegen mezelf: ‘er zijn véél ergere dingen in de wereld.’
Maar een heel zacht stemmetje in m’n hoofd zegt tegelijkertijd ook: ‘ja maar, dat maakt deze situatie er toch niet leuker op.’
Ik wil leren om ook dat zachte stemmetje te doen zwijgen, want ik besef heel goed dat wanneer ik eens echt iets ergs zou
meemaken (bijvoorbeeld op vlak van gezondheid), ik in de plaats daarvan maar al te graag uren en uren
in de kou en de regen zou staan wachten op een bus.
2. Spontaan zijn
Zelfs tijdens de zachte winterdagen die
we nu beleven, neem ik het mezelf niet kwalijk dat ik voorlopig nog niet ben gaan picknicken of buiten op een bankje ben gaan lezen. De avonden deze week
bestonden nog steeds voornamelijk uit schrijven en tv-kijken. Al zijn mijn
vriend en ik ook een keertje gaan buurten bij zijn nonkel en tante die om de
hoek wonen.
3. Bloggen
Oeps. Dat is de afgelopen week niet zo
goed gelukt. Soms heb ik periodes dat verschillende blogposts gewoon af zijn en
het bloggen enkel nog een kwestie is van wanneer publiceer ik wat. Maar de
laatste paar weken is dat niet zo. Verder ben ik er ook nog niet helemaal uit
welke spiegelreflexcamera ik precies wil (tips iemand?) en kan ik ook niet
beweren dat ik me heb toegelegd op fotobewerking.
Er staat mij duidelijk nog heel wat te
doen, maar dat is helemaal niet erg. Ik zou zelfs eerder zeggen ‘gelukkig
maar’. Een deel van je droom is toch om ernaartoe te kunnen werken, niet? Onwillekeurig
moet ik hierbij denken aan deze quote van Pacey uit Dawson’s Creek (ik was een major Dawson’s Creek fan tijdens m’n
tienerjaren): ‘if you found
everything that you needed today, what would be the point of waking up tomorrow
and doing it all over again? It just wouldn't seem worth it.’
Reacties
Een reactie posten