Doorgaan naar hoofdcontent

Afscheid van een bomma

Mijn bomma en bompa hadden wel duizend kleinkinderen. Of twintig of zo. Op een bepaald moment ben ik de tel kwijtgeraakt. Het waren er in ieder geval véél. En ik was daar eentje van.

Mijn bomma woonde met mijn bompa in een groot huis met een grote tuin. Een tuin met een hok voor kippen en konijnen, een serre voor groenten en een, twee, drie, vier, honderd bomen. Voor verstoppertje of tikkertje met duizend neven en nichten.

Of voor hout voor de houtstoof. Waarvoor mijn bomma meestal sokken zat te breien. Voor de duizend kleinkinderen met tweeduizend koude voeten. Die enkel konden worden opgewarmd met zelfgebreide sokken.

Of met metersdikke zelfgesneden boterhammen van zelfgebakken brood. Bedekt onder grote lappen spek, dikke lagen choco of een lading suiker. Van een bomma in een voorschoot.

Of zo luidde toch het verhaal dat ik hoorde in de kerk. Tijdens het afscheid van een bomma en een leven waar ik recht op had.

Mijn bomma en bompa hadden wel duizend kleinkinderen. Of twintig of zo. Op een bepaald moment zijn ze er twee kwijtgeraakt. Ze hadden er in ieder geval nog veel. En ik was er nooit meer eentje van.

Reacties

  1. Ik weet niet goed wat hier op te zeggen. Behalve misschien eens zuchten dat het zo jammer is dat er in zoveel families problemen zijn die zo onoverkomelijk blijken (of lijken) dat mensen, die zelf waarschijnlijk niets met die problemen te maken hebben, moeten opgroeien met een stukje van de puzzel minder. En eens vloeken ook, want verdorie, bomma's kunnen zo'n meerwaarde hebben!
    Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Bedankt voor je reactie. :-)

      Ik zucht met je mee... Veel anders valt er inderdaad helaas niet te doen.

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Instagram Instants maart 2014

Ik vind het leuk om via fotootjes momenten te onthouden die je anders zou vergeten of dingen op te merken waar je anders geen aandacht aan zou besteden. Vluchtige momenten worden zo tijdloos. Heel gewone dingen worden bijzonder.
De eerste van een nieuwe maand betekent Instagram-tijd op m’n blog. Dit was mijn maart. Ik verjaarde, ging shoppen, ondernam een heus DIY-projectje, ontdekte een nieuwe hobby, mocht Smartmat testen en kreeg een vlaag van lenteschoonmaakkriebels. De maand werd afgesloten met een weekje ziekteverlof omwille van een blokkade in m’n bovenrug.

Een onverwacht bezoekertje op het werk. M’n collega had de poort laten openstaan, waardoor dit schattige kleine konijntje plots kwam binnengehuppeld. We hebben het gevangen en opnieuw losgelaten in het wild. Dat ging bij mij een beetje gepaard met pijn in het hart, maar iedereen verzekerde me dat konijntjes het gelukkigst zijn in het wild.
Bron foto: weheartit.com
Het krioelt in de omgeving van m’n werk trouwens van de diertjes. …

Instagram Instants februari 2014

Ik vind het leuk om via fotootjes momenten te onthouden die je anders zou vergeten of dingen op te merken waar je anders geen aandacht aan zou besteden. Vluchtige momenten worden zo tijdloos. Heel gewone dingen worden bijzonder.
Dit was mijn februari. Merlot maakte een nieuwe lay-out voor mijn blog (wat vind jij ervan?) én hij bezorgde mij een verrassingsvalentijn. Ik kreeg een portie hondjesknuffels en ik kocht lage laarsjes waar ik helemaal verliefd op ben.
Zo begin ik elke ochtend: met een kom havermout waar de vitamientjes bijna uitspringen. Hier had ik mijn havermout opgeleukt met lijnzaad, chiazaad, hennepzaad, dadels en noten. Tot enkele jaren geleden ontbeet ik nooit. Nu is het mijn favoriete maaltijd van de dag.
Merlot stak mijn blog in een nieuw kleedje! Ik wilde minder roos, meer rood en grotere foto’s. Ik ben heel blij met wat hij ervan heeft gemaakt. Het enige ‘jammere’ is dat ik alle blogposts van voor de themaverandering moet aanpassen aan de nieuwe lay-out. Daar ben ik st…

Libelle Lekker! foodbloggers-wedstrijd: hapje in een glaasje

Ik ben bij de laatste tien in de wedstrijd!!! De laatste tien! 10! Zo, dat moest er even uit.
Oké, wacht, het is nog niet helemaal uit mijn systeem. Echt waar: er zijn nog maar tien bloggers die Libelle Lekker! ervan trachten te overtuigen dat zij de meest inspirerende en gepassioneerde foodblogger van Vlaanderen zijn, EN IK BEN ER EENTJE VAN!
Nu, ik doe ook effectief alles met passie, en ik ben heel blij dat ik dat blijkbaar ook zo kan overbrengen. Ik ben nooit zomaar enthousiast, ik ben jumping up and down-enthousiast. En vandaag sta ik te springen om je mijn derde gerechtje voor de wedstrijd te tonen: een hapje in een glaasje, want dat was de opdracht.
Zoals steeds, blijf ik trouw aan mijn eigen kookstijl: met een beperkt aantal ingrediënten die je makkelijk vindt een eenvoudige bereiding maken waar je zonder schuldgevoel van kan smullen. De verrassing zit hem bij mij vaak in de combinatie, en dat is hier niet anders. Verder is het hapje helemaal veggie, wat dan weer niet zo verrassen…