Doorgaan naar hoofdcontent

Weekmenu 52: want tussen al het vreten moest er ook nog worden gegeten

Wat we aten met kerst heb ik al verteld/getoond in deze blogpost, maar voor en na die feestjes moet er natuurlijk ook nog worden gegeten. En naar mijn ervaring doe je dat best zo normaal mogelijk. In dit huis betekent dat vooral: pasta!

Ik ben stiekem al een tijdje de voorraadkasten en diepvriezer aan het leegeten. ’t Zal wel iets met het nieuwe jaar te maken hebben. En daarnaast waren er natuurlijk ook nog de kerstkliekjes die in het weekmenu moesten worden verwerkt. In dit overzicht zie je dus voornamelijk samenraapseltjes voorbijkomen. Maar lekker dat die waren!

Pasta met kip en tomatensaus


De foto doet ’t gerecht niet echt eer aan. Ik haalde twee stukken gebraden kip uit onze diepvriezer en verwerkte die in een overheerlijke snelle pasta, eigenlijk een minder uitgebreide versie van dit recept.

Spaghetti roombolognaise


Er stond wat kippengehakt in de diepvriezer, en een half potje tomatensaus en een likje room in onze ijskast… Ik deed wat ik moest doen. Wat bruschettakruiden met mango van Oil&Vinegar gaven dit gerecht een aparte toets.

Garnaalcocktail


Er was nog een heel leger garnalen over van met kerstmis. Hélemaal geen straf als je ’t mij vraagt! Ik weet niet hoe dat bij u zit, maar garnalen voor iets anders gebruiken dan een garnaalcocktail, ik vind dat een beetje zonde. ZO LEKKER! Uiteraard met zelfgemaakte cocktailsaus. Ik maak écht de allerbeste cocktailsaus! (Ik heb veel ervaring aangezien ik dat werkelijk overal bij at toen ik nog bij mijn moeder woonde).

Tomatenrisotto met aubergine (veggie)


Na het kerstfeestje bij mijn mama bleef er onder andere een aubergine over. Nóg eens Parmigiana maken leek zelfs mij een beetje te veel van het goede. Daarom bedacht ik deze tomatenrisotto met aubergine. Lekker! En dit is trouwens de allereerste foto met de nieuwe kommetjes die ik voor kerst van m’n lieve Merlot kreeg. O!

Pasta pesto met ei (veggie)


De laatste kerstrestjes van bij het feestje bij mijn moeder waren een plantje basilicum en een avocado. Ik wilde dan ook pasta pesto met avocado maken. Helaas ben ik de avocado vergeten tot nu ik dit zit te typen. Het grappige is dat nog dacht: pesto alleen is ook maar zo povertjes, ik zal er nog een eitje bij bakken. Terwijl dus de hele tijd die avocado om aandacht lag te vragen!

Zo, sluit nu je computer maar af en ga keihard knallend van start met het nieuwe jaar. Ik wens iedereen een heel fijn feest toe!

Reacties

  1. En wat is dan het geheim van jouw allerlekkerste cocktailsaus? :-)
    Hier was de kerstvakantie er compleet over qua eten: doordat we zoveel mogelijk mensen wilden bezoeken (ah ja, we waren dan eens twee weken in België) en quasi iedereen redeneerde "Kerstperiode, dus die gaan zeker feesteten willen", heb ik bijna geen enkele keer normaal gegeten. De keren tussendoor waren dan ook allemaal bij mijn ouders, wat gelijk staat aan vlees. Mijn lichaam kan daar dus echt niet meer zo goed tegen: regelmatig mijn maag overhoop en, ondanks al bij al nog regelmatig sporten, anderhalve kilo bijgekomen.
    Na een week terug thuis is die gelukkig weer weg, maar amai, puur qua eten ben ik blij dat die feestdagen voorbij zijn :-)

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Instagram Instants maart 2014

Ik vind het leuk om via fotootjes momenten te onthouden die je anders zou vergeten of dingen op te merken waar je anders geen aandacht aan zou besteden. Vluchtige momenten worden zo tijdloos. Heel gewone dingen worden bijzonder.
De eerste van een nieuwe maand betekent Instagram-tijd op m’n blog. Dit was mijn maart. Ik verjaarde, ging shoppen, ondernam een heus DIY-projectje, ontdekte een nieuwe hobby, mocht Smartmat testen en kreeg een vlaag van lenteschoonmaakkriebels. De maand werd afgesloten met een weekje ziekteverlof omwille van een blokkade in m’n bovenrug.

Een onverwacht bezoekertje op het werk. M’n collega had de poort laten openstaan, waardoor dit schattige kleine konijntje plots kwam binnengehuppeld. We hebben het gevangen en opnieuw losgelaten in het wild. Dat ging bij mij een beetje gepaard met pijn in het hart, maar iedereen verzekerde me dat konijntjes het gelukkigst zijn in het wild.
Bron foto: weheartit.com
Het krioelt in de omgeving van m’n werk trouwens van de diertjes. …

Instagram Instants februari 2014

Ik vind het leuk om via fotootjes momenten te onthouden die je anders zou vergeten of dingen op te merken waar je anders geen aandacht aan zou besteden. Vluchtige momenten worden zo tijdloos. Heel gewone dingen worden bijzonder.
Dit was mijn februari. Merlot maakte een nieuwe lay-out voor mijn blog (wat vind jij ervan?) én hij bezorgde mij een verrassingsvalentijn. Ik kreeg een portie hondjesknuffels en ik kocht lage laarsjes waar ik helemaal verliefd op ben.
Zo begin ik elke ochtend: met een kom havermout waar de vitamientjes bijna uitspringen. Hier had ik mijn havermout opgeleukt met lijnzaad, chiazaad, hennepzaad, dadels en noten. Tot enkele jaren geleden ontbeet ik nooit. Nu is het mijn favoriete maaltijd van de dag.
Merlot stak mijn blog in een nieuw kleedje! Ik wilde minder roos, meer rood en grotere foto’s. Ik ben heel blij met wat hij ervan heeft gemaakt. Het enige ‘jammere’ is dat ik alle blogposts van voor de themaverandering moet aanpassen aan de nieuwe lay-out. Daar ben ik st…

Libelle Lekker! foodbloggers-wedstrijd: hapje in een glaasje

Ik ben bij de laatste tien in de wedstrijd!!! De laatste tien! 10! Zo, dat moest er even uit.
Oké, wacht, het is nog niet helemaal uit mijn systeem. Echt waar: er zijn nog maar tien bloggers die Libelle Lekker! ervan trachten te overtuigen dat zij de meest inspirerende en gepassioneerde foodblogger van Vlaanderen zijn, EN IK BEN ER EENTJE VAN!
Nu, ik doe ook effectief alles met passie, en ik ben heel blij dat ik dat blijkbaar ook zo kan overbrengen. Ik ben nooit zomaar enthousiast, ik ben jumping up and down-enthousiast. En vandaag sta ik te springen om je mijn derde gerechtje voor de wedstrijd te tonen: een hapje in een glaasje, want dat was de opdracht.
Zoals steeds, blijf ik trouw aan mijn eigen kookstijl: met een beperkt aantal ingrediënten die je makkelijk vindt een eenvoudige bereiding maken waar je zonder schuldgevoel van kan smullen. De verrassing zit hem bij mij vaak in de combinatie, en dat is hier niet anders. Verder is het hapje helemaal veggie, wat dan weer niet zo verrassen…