Doorgaan naar hoofdcontent

Instagram Instants februari 2015

In februari heb ik vooral heel veel aan m’n blog gewerkt. Heb je gemerkt dat er in februari bijna elke dag een blogpost online is gekomen? Ik vind het gewoon zo leuk (bijna verslavend) om te doen, dus ik maak er graag tijd voor naast m’n lerarenopleiding.

Alleen resulteert dat in niet gigantisch veel Instagram-fotootjes. Foto’s van m’n beeldscherm of m’n lesvoorbereidingen zijn immers niet zo interessant, denk ik… Gelukkig is social minderen (afkicken van je smartphone en sociale media) tegenwoordig ook een trend, dus ik voel me helemaal mee!

De leukste baby en ik. Dit is het kleinkindje van de vriend van mijn schoonmoeder. Normaal heb ik niet zoveel met baby’s, maar op dit exemplaartje ben ik echt verliefd! #halfcubaantje #cuteness

De laatste nieuwe aanwinst in mijn diplomacollectie! Niet dat die zó uitgebreid is, hoor: een Bachelor, een Master, dit diploma en hopelijk binnenkort mijn lerarendiploma. Je kon het hele verhaal lezen in de blogpost ‘Ik ben afslankingsconsulente’!

De laatste tijd ben ik niet meer zó into thee als ik ooit was, maar toen ik deze smaak tegenkwam, moest ik die natuurlijk meteen meenemen, dat begrijp je wel. Het verdict? Lekker, maar zoals vaak met thee (vind ik althans) is de geur lekkerder dan de smaak.

Nieuw leesvoer! Ik zat eventjes in een leesdip, maar kan nu weer eventjes voort.

Om m’n lief een plezier te doen, stemde ik in met een spelletje op de Wii. Ik koos voor Mario Party omdat ik dat vroeger ook nog weleens speelde met Ettie, toen nog op de Nintendo 64. Een beetje jeugdsentiment dus. Ik heb nog steeds een beetje schrik wanneer Bowser in beeld komt, haha!

Op pannenkoekendag moet je natuurlijk pannenkoeken bakken. Hier zie je wat ik uiteindelijk maakte met deze stapel.

Sinds Dagen Zonder Vlees van start is gegaan, probeer ik m’n veggie avondeten ook te delen op Instagram. Maar het is een beetje een trend geworden dat ik dat steeds vergeet, waardoor ik daarna een Instagramfoto moet nemen van een foto op m’n fototoestel. Waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan, toch?

Wanneer ik Mario Party begon te spelen in m’n eentje, wanneer m’n vriend zelfs niet thuis was, begon ik een beetje bang te krijgen van mezelf. #whoisthisgirl

Selfie voor de #20beautifulwomenchallenge op Instagram. Beetje een vreemd perspectief wel.

O. #treatyoself

Omdat ik het niet kan laten om blogcadeautjes voor mezelf te kopen. #bloglove

Ik werk voor mijn blog met blogger.com, maar begin me er steeds meer aan te ergeren. Vooral aan de lay-out die een eigen leven lijkt te leiden. Witregels zijn niet altijd netjes even groot, de tekst wil vaak niet uitlijnen en het lettertype verspringt soms. Die laatste twee dingen kan je zien op de foto. Het helpt trouwens niet om de code in html aan te passen. Ik ben geen held met html, maar tekst uitlijnen en een lettertype aangeven, kan ik wel. Blogger luistert echter gewoon niet! Nadat ik een blogpost heb geschreven, ben ik dan ook nog eens minstens even lang aan het kullen met de lay-out. Niet echt efficiënt. Ik denk er dan ook over om over te stappen op iets anders. Alleen zou dat betekenen dat ik meer dan 400 blogposts moet overzetten (of helemaal opnieuw moet beginnen). O help…

Rubis kwam bij mij eten na een reis naar Chicago (waar het gemiddeld min 25 graden was!), en ze kwam niet met lege handen. In het doosje van Nars zit de highlighter Albatross.

Ik had nog nooit dollars in m’n handen gehad. Het lijkt net Monopolygeld! Na Rubis’ verhalen heb ik zoveel zin om ook eens naar Amerika te gaan! Al zou ik dan wel een andere maand dan februari kiezen aangezien ik min 25 meer dan waarschijnlijk niet zou overleven.

Ben jij weleens in Amerika geweest? Welke staat/stad raad jij aan?

Reacties

  1. Oh blogger is hatelijk he soms! Ik blog helemaal nog niet zolang als jij (een goeie 100 berichten) en ik erger er mij nu al blauw aan. Net zoals jij ben ik ook geen html-pro, maar die basisdingen kan ik écht wel. Zo irritant als alles er goed uit ziet en het er dan na publicatie plots toch weer anders uitziet.
    Ik probeer het te bekijken als een goede les in "laat het los, die ene witruimte teveel is niet zo erg, zen zen" ;-) Maar anderzijds, als blogger gewoon zou doen wat ik typ, dan moet ik helemaal niets loslaten! Ook hier wordt dus regelmatig overwogen (en gezucht en voorlopig verworpen) om te verhuizen...

    Ik zou je bijna niet herkennen trouwens op die selfie, zo anders zie je er ineens uit :-) 't Is vooral door je haar denk ik: het lijkt daar precies heel anders (wilder golvend) dan normaal en bijna gewoon blond-bruin i.p.v. rood.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ben 'blij' dat jij dit kan beamen, want zelfs ik vind het vrij ongeloofwaardig klinken, maar het ligt dus écht aan Blogger, hé!

      Grappig dat je dat zegt van die selfie. Toen deze blogpost net online stond, kreeg ik een lichtjes paniekerige app van een vriendin: 'Heb jij je haar blond geverfd?!' Maar geen nood, dat zou ik nóóit doen! Het ligt gewoon aan de filter en aan het feit dat ik vlak voor een raam stond, denk ik...

      Die golven zijn wel niet abnormaal voor mij. Integendeel, als m'n haar sluik(er) ligt, wil dat net zeggen dat ik het met een haardroger hebt gedroogd of er een stijltang heb doorgehaald (wat ik heel zelden doe). Zo ligt het als ik m'n haar gewoon aan de lucht heb laten drogen. Bovendien draag ik het binnen meestal in een knot en wanneer ik het dan los doe, zijn de golven nog wilder. ;-)

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Instagram Instants maart 2014

Ik vind het leuk om via fotootjes momenten te onthouden die je anders zou vergeten of dingen op te merken waar je anders geen aandacht aan zou besteden. Vluchtige momenten worden zo tijdloos. Heel gewone dingen worden bijzonder.
De eerste van een nieuwe maand betekent Instagram-tijd op m’n blog. Dit was mijn maart. Ik verjaarde, ging shoppen, ondernam een heus DIY-projectje, ontdekte een nieuwe hobby, mocht Smartmat testen en kreeg een vlaag van lenteschoonmaakkriebels. De maand werd afgesloten met een weekje ziekteverlof omwille van een blokkade in m’n bovenrug.

Een onverwacht bezoekertje op het werk. M’n collega had de poort laten openstaan, waardoor dit schattige kleine konijntje plots kwam binnengehuppeld. We hebben het gevangen en opnieuw losgelaten in het wild. Dat ging bij mij een beetje gepaard met pijn in het hart, maar iedereen verzekerde me dat konijntjes het gelukkigst zijn in het wild.
Bron foto: weheartit.com
Het krioelt in de omgeving van m’n werk trouwens van de diertjes. …

Instagram Instants februari 2014

Ik vind het leuk om via fotootjes momenten te onthouden die je anders zou vergeten of dingen op te merken waar je anders geen aandacht aan zou besteden. Vluchtige momenten worden zo tijdloos. Heel gewone dingen worden bijzonder.
Dit was mijn februari. Merlot maakte een nieuwe lay-out voor mijn blog (wat vind jij ervan?) én hij bezorgde mij een verrassingsvalentijn. Ik kreeg een portie hondjesknuffels en ik kocht lage laarsjes waar ik helemaal verliefd op ben.
Zo begin ik elke ochtend: met een kom havermout waar de vitamientjes bijna uitspringen. Hier had ik mijn havermout opgeleukt met lijnzaad, chiazaad, hennepzaad, dadels en noten. Tot enkele jaren geleden ontbeet ik nooit. Nu is het mijn favoriete maaltijd van de dag.
Merlot stak mijn blog in een nieuw kleedje! Ik wilde minder roos, meer rood en grotere foto’s. Ik ben heel blij met wat hij ervan heeft gemaakt. Het enige ‘jammere’ is dat ik alle blogposts van voor de themaverandering moet aanpassen aan de nieuwe lay-out. Daar ben ik st…

Libelle Lekker! foodbloggers-wedstrijd: hapje in een glaasje

Ik ben bij de laatste tien in de wedstrijd!!! De laatste tien! 10! Zo, dat moest er even uit.
Oké, wacht, het is nog niet helemaal uit mijn systeem. Echt waar: er zijn nog maar tien bloggers die Libelle Lekker! ervan trachten te overtuigen dat zij de meest inspirerende en gepassioneerde foodblogger van Vlaanderen zijn, EN IK BEN ER EENTJE VAN!
Nu, ik doe ook effectief alles met passie, en ik ben heel blij dat ik dat blijkbaar ook zo kan overbrengen. Ik ben nooit zomaar enthousiast, ik ben jumping up and down-enthousiast. En vandaag sta ik te springen om je mijn derde gerechtje voor de wedstrijd te tonen: een hapje in een glaasje, want dat was de opdracht.
Zoals steeds, blijf ik trouw aan mijn eigen kookstijl: met een beperkt aantal ingrediënten die je makkelijk vindt een eenvoudige bereiding maken waar je zonder schuldgevoel van kan smullen. De verrassing zit hem bij mij vaak in de combinatie, en dat is hier niet anders. Verder is het hapje helemaal veggie, wat dan weer niet zo verrassen…