Doorgaan naar hoofdcontent

Over dingen die vanzelfsprekend zijn

Op woensdagavond moet ik naar de les. Normaal duurt die van 18.00 tot 21.30 uur. Meestal neem ik dus iets als avondeten mee voor tijdens de pauze. Eergisteren zou de les echter uitzonderlijk om 20.00 uur al eindigen.

Blijf nog eventjes lezen. Het verhaal gaat echt wel ergens naartoe.

Ik deed wat ik nog nooit heb gedaan en vroeg mijn vriend om voor het avondeten te zorgen. Er lagen nog boontjes in de diepvriezer. Er waren kant-en-klare veggie hamburgers die ik eens had meegenomen voor je-weet-maar-nooit. En patatjes waren er ook in huis. Dat kon dus niet misgaan.

Dacht ik.


Omdat de les nog iets vroeger gedaan was dan voorzien, stapte ik om 20.00 uur al ons huisje binnen. Een huisje met een keuken waar mijn vriend (in keukenschort) vrolijk rauwe (!!!) patatjes in een pan met bruisende boter aan het gooien was.

Tussen het schaterlachen door om het feit dat je gebakken patatjes kan laten mislukken, vertelde ik hem dat je aardappelen eerst moet koken voor je ze bakt. ‘Maar nee’, was zijn antwoord, ‘in het recept dat ik gebruik niet.’

Tussen het schaterlachen door om het feit dat mijn vriend een recept had opgezocht om patatjes te bakken, vroeg ik hem welk recept dat dan wel was. Hij haalde zijn smartphone boven en wilde het mij tonen, toen plots: ‘o, je kan nog naar rechts scrollen.’

Wat hij had gelezen:
‘Schil de aardappelen en bak ze
in de pan. ’

Wat er rechts nog in beeld bleek te staan:
‘nadat je ze eerst hebt gekookt’

Omdat ik m’n vriend niet op zijn vingers wilde staan zien tijdens zijn kookdebuut dat schijnbaar op een mislukking afstevende, besloot ik om even een bad te gaan nemen. Ik zag hem nog snel de bakkende rauwe patatjes in een pot met water kieperen om vervolgens bedenkelijk te staan kijken naar de blok bevroren boontjes.

In m’n badje zat ik al na te denken over welke pizza ik zo dadelijk zou gaan bestellen. Mijn vriend noemde het achteraf een gebrek aan vertrouwen, maar geef nu toe, had jij na dit hele verhaal DIT nog verwacht?


Ik ook niet.

Hij heeft zelfs een dresseerring gebruikt om de aardappeltjes in een mooi torentje te leggen, de schattigaard!

Nu, omdat ik m’n vriend heb beloofd om geen héle blogpost aan zijn kookflater te wijden, heb ik besloten om ook mezelf nog even belachelijk te maken. Want er zijn ook genoeg zogezegd vanzelfsprekende dingen die ik niet weet.

Zo wist ik bijvoorbeeld lang niet dat je bestelde kleding uit een catalogus gewoon kan terugsturen. Toen ik zo’n jaar of 18 was, heb ik eens één keer zo'n bestelling geplaatst. Wanneer ze aankwam, bleek alles ofwel te klein, te groot of te lelijk. Omdat mijn moeder had betaald en ik dus niet wist dat ik die kleding gewoon kon terugsturen to the hole where it belonged, loog ik dat ik heel blij was met alles. Ik wilde mijn mama immers niet kwetsen.

Van de kleren ben ik ondertussen af geraakt, van het schuldgevoel nog niet. Hoewel ik langs de andere kant soms denk dat mijn moeder toch ook gewoon had kunnen zeggen dat ik eventueel iets kon terugsturen?

Oftewel: waarom worden sommige dingen als vanzelfsprekend geacht? Wie heeft ooit beslist dat iedereen automatisch moet weten dat je aardappelen altijd eerst moet koken of dat je spullen steeds kan retourneren?

Zijn er ook zo ‘vanzelfsprekende’ dingen die jij ooit compleet NIET wist? Of is dat hier echt het huis der wereldvreemden?

Reacties

  1. Wat lief dat je vriend gekookt heeft! Ik vind het verhaal echt grappig, maar super dat het er nog zo lekker uit ziet (en ongetwijfeld was het ook lekker). En die foto met de schort: hi-la-risch!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik vond het inderdaad ook lief. Altijd als ik iets vraag, doet hij dat zonder morren. Ik heb het getroffen op dat vlak. :-)

      Verwijderen
  2. Haha, supergrappig verhaal!

    Mijn moeder en ik hebben lang niet geweten dat je het bittere hart uit witloof moet halen als je dat stooft. Ik vond dat dus echt niet lekker, want veel te bitter. Tot de vriendin van mijn nonkel dat serveerde bij een kerstetentje en ik uit beleefdheid maar proefde. Zooo lekker. Chance dat zij in haar uitleg het vanzelfsprekende "haal het bittere hart eruit" niet oversloeg... Toen ik Johan dat vertelde, had die ook zoiets van "hoe kunt ge dat nu niet weten". Jaja, als zoon van een kokkin en een bakker is het wel makkelijk spreken he seg ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Haha, grappig!

      Ik haal dat er tegenwoordig opzettelijk niet meer uit, omdat ik net houd van de bittere smaak van witloof. Ook wanneer we rauw witloof eten, neem ik altijd de stukjes bittere onderkant. ;-)

      Wel grappig dat zowel jij als je moeder compleet uit de lucht kwamen gevallen! :-)

      Verwijderen
    2. Tja, zij het nooit geweten en ik het "verkeerd" van haar geleerd zeker? :-)
      Het rare is dat ik dat bittere hart bij rauw witloof en in witloofsoep dan weer geen probleem vind (waarschijnlijk nog een van de eetvoorkeuren die voor mij zeer logisch zijn en voor anderen moeilijk te begrijpen :-)

      Verwijderen
  3. Oh maar elaba ;), dat zijn de lekkerste gebakken patatjes! Rauwe maar dunne schijfjes, en dan rustig laten bakken/bruinen aan 1 kant, later aan de andere kant. Hier geleerd :) http://madamezsazsa.blogspot.be/2007/11/mmmmmoussaka.html. Ze mogen alleen echt wel niet dik zijn :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, maar in dat recept garen die aardappelen nog verder in de oven, hé. Het komt erop neer dat aardappelen toch echt wel gaartijd nodig hebben en je niet kan verwachten dat ze garen door ze enkel en alleen te bakken in een pan (oké, tenzij ze echt flinterdun zijn). :-)

      Verwijderen
    2. Ja dat is zo hè, patatjes hebben gaartijd nodig. Iets wat mijn vriend onlangs ook heeft ondervonden. Alle raad werd in de wind geslagen: 'Maar schatje toch, dat komt in orde, heb vertrouwen in mij, ga jij maar een boek lezen of zo.' Een halfuur later hoorde ik hem vloeken in de keuken. Een maand nadien waren de worteltjes aan de beurt. Rauw met een beetje olijfolie de pan in. Onnozel als ik ben hobbelde ik de keuken in met praktische tips maar neen hoor: 'Maar liefje toch, jij bent toch echt een doemdenker, je moet erin geloven, alles komt goed!' Tot een halfuur later... Beetgaar kreeg ineens een andere betekenis. :-)))))

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Instagram Instants maart 2014

Ik vind het leuk om via fotootjes momenten te onthouden die je anders zou vergeten of dingen op te merken waar je anders geen aandacht aan zou besteden. Vluchtige momenten worden zo tijdloos. Heel gewone dingen worden bijzonder.
De eerste van een nieuwe maand betekent Instagram-tijd op m’n blog. Dit was mijn maart. Ik verjaarde, ging shoppen, ondernam een heus DIY-projectje, ontdekte een nieuwe hobby, mocht Smartmat testen en kreeg een vlaag van lenteschoonmaakkriebels. De maand werd afgesloten met een weekje ziekteverlof omwille van een blokkade in m’n bovenrug.

Een onverwacht bezoekertje op het werk. M’n collega had de poort laten openstaan, waardoor dit schattige kleine konijntje plots kwam binnengehuppeld. We hebben het gevangen en opnieuw losgelaten in het wild. Dat ging bij mij een beetje gepaard met pijn in het hart, maar iedereen verzekerde me dat konijntjes het gelukkigst zijn in het wild.
Bron foto: weheartit.com
Het krioelt in de omgeving van m’n werk trouwens van de diertjes. …

Instagram Instants februari 2014

Ik vind het leuk om via fotootjes momenten te onthouden die je anders zou vergeten of dingen op te merken waar je anders geen aandacht aan zou besteden. Vluchtige momenten worden zo tijdloos. Heel gewone dingen worden bijzonder.
Dit was mijn februari. Merlot maakte een nieuwe lay-out voor mijn blog (wat vind jij ervan?) én hij bezorgde mij een verrassingsvalentijn. Ik kreeg een portie hondjesknuffels en ik kocht lage laarsjes waar ik helemaal verliefd op ben.
Zo begin ik elke ochtend: met een kom havermout waar de vitamientjes bijna uitspringen. Hier had ik mijn havermout opgeleukt met lijnzaad, chiazaad, hennepzaad, dadels en noten. Tot enkele jaren geleden ontbeet ik nooit. Nu is het mijn favoriete maaltijd van de dag.
Merlot stak mijn blog in een nieuw kleedje! Ik wilde minder roos, meer rood en grotere foto’s. Ik ben heel blij met wat hij ervan heeft gemaakt. Het enige ‘jammere’ is dat ik alle blogposts van voor de themaverandering moet aanpassen aan de nieuwe lay-out. Daar ben ik st…

Libelle Lekker! foodbloggers-wedstrijd: hapje in een glaasje

Ik ben bij de laatste tien in de wedstrijd!!! De laatste tien! 10! Zo, dat moest er even uit.
Oké, wacht, het is nog niet helemaal uit mijn systeem. Echt waar: er zijn nog maar tien bloggers die Libelle Lekker! ervan trachten te overtuigen dat zij de meest inspirerende en gepassioneerde foodblogger van Vlaanderen zijn, EN IK BEN ER EENTJE VAN!
Nu, ik doe ook effectief alles met passie, en ik ben heel blij dat ik dat blijkbaar ook zo kan overbrengen. Ik ben nooit zomaar enthousiast, ik ben jumping up and down-enthousiast. En vandaag sta ik te springen om je mijn derde gerechtje voor de wedstrijd te tonen: een hapje in een glaasje, want dat was de opdracht.
Zoals steeds, blijf ik trouw aan mijn eigen kookstijl: met een beperkt aantal ingrediënten die je makkelijk vindt een eenvoudige bereiding maken waar je zonder schuldgevoel van kan smullen. De verrassing zit hem bij mij vaak in de combinatie, en dat is hier niet anders. Verder is het hapje helemaal veggie, wat dan weer niet zo verrassen…